veloz

τίποτα..

2012-01-09T17:56:00.000+01:00

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.
(Fernando Pessoa)

2011-12-18T14:46:00.000+01:00

"You will suddenly realize that the reason you never changed before was because you didn't want to।" (Schuller, Robert H.)

2011-07-18T15:57:00.001+02:00

Σε προσέχω σα δάκρυ μη χάσει το σχήμα του.
-Ξέρεις; Ναι, ξέρεις.
-Εγώ δεν ξέρω.

Τι νομίζεις μας έχει απομείνει καρδιά μου,
μια αντάρα μες στη θάλασσα.
Ημέρωσέ μου τα κίτρινα, υποφέρω.
Φέρε τη γνώμη σου κοντά μου, εξαφανίζονται.

(Ρηνιω Παπανικολα)

2011-07-12T17:09:00.002+02:00

(σ' αγαπώ)

(σ' αγαπούσα)

σ΄αγάπησα!

2010-10-07T22:42:00.003+02:00

λες και ένα άτομο,
για να μη μισήσει τον εαυτό του,
έχει ανάγκη να διοχετεύσει όλο του το μίσος σε ένα άλλο άτομο,
το οποίο,
κάποτε,
ήταν κομμάτι του εαυτού του.

(Μ. Βαμβουνάκη)

2010-10-03T23:04:00.000+02:00

walking barefoot..

.

2010-03-22T12:12:00.002+01:00

"Never allow someone to be your priority while allowing yourself to be his option"

no more you idiot!

2009-12-17T18:53:00.002+01:00

όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται,
όσοι σε αγαπούν σε εγκαταλείπουν,
όσοι έχουν δύναμη σε πονάνε -απλά, επειδή μπορούν να το κάνουν-
οι φίλοι γίνονται εχθροί
(και εχθρούς είχες αρκετούς, άλλους δεν ήθελες),
η ζήλεια οδηγός του "σ'αγάπησα"..
τότε
ονειρεύεσαι μόνο εφιάλτες.
και
τότε
πρέπει να φτάσεις το μαχαίρι βαθιά,
μήπως πονέσεις περισσότερο από την προδωσία.

2009-09-14T20:57:00.003+02:00

These days I'm too weak to see
These days I'm all about me
I don't want to talk this out
Cause there are certain things we don't need to talk about
The silence in between will let you know what I mean
And each time I try to escape
I pray to go not to let me fake
And to take my doubts away

There are days where I would love to be somebody else
Days where I am fighting myself
There are days where I wish I could be a child again
And sometimes days where I wish they wouldn't last
Days where I wish I would be dead....

http://www.youtube.com/watch?v=MeMS343qPfw&feature=related

pazari

2009-09-04T21:57:00.003+02:00

kapote pisteya ola ta antexa. oti klaiw kai eimai eyaisthiti alla stin krisi dynati. kapote tous stiriza olous opws mporousa.kai ksafnika efygan oloi kai den exw kanenan na me stiriksei. o exthros moy den einai i monaksia. alla i syneiditopoiisi pws oloi tin ekanan sta megala zoria. o exthros mou einai oi wres pou pernane me to zori. oi "synodoiporoi" pou den exasan tin eykairia na diaskedasoyn panw sto koufari mou. pou gia plaka ebalan to daxtylo stin pligi. esy pou leipeis pali kai protimas ta flap flap apo ta touk touk. kai pou otan me deis pali tha eisai o dikos mou , o alithina pseytikos anthrwpos mou.

ponaw toso pou den aksizei.
gia kanenan kai gia tipota. ena mina twra sbinw meres kanontas ypomoni. kai sbinomai. pws egines etsi? mou eipe enas gnwstos simera? edwsa tin kardia mou se kapoion kai twra mono etsi mporw na eimai. kai oi filoi? piran kai aytoi kommatia, apo tin psyxi mou, kai fygame. oti emeine den aksizei. to poulame se timi eykairias. pazari.

2009-05-14T16:48:00.000+02:00

"αν είσαι αλήθεια έχω πια ξεχάσει"

If only...

2009-05-12T18:45:00.000+02:00

2009-02-06T17:35:00.001+01:00

. . .
(μια τελεία δεν τελειώνει δύο άλλες)

2009-01-08T19:02:00.002+01:00

feeling ready...

2008-11-20T22:59:00.002+01:00

H νύχτα μυρίζει μοναξιά..
θ' αντέξεις;

2008-11-20T00:35:00.002+01:00

όταν ξημερώσει, και όλα χαθούν,
θα ανοίξω τα μάτια και θα ζήσω!

2008-11-08T21:24:00.003+01:00

Κάποτε, κάποια (αγαπημένη) μου είχε γράψει σε μία κάρτα λέξεις του Ναζιμ Χικμέτ:
"Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος,
Το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι".

Συγγνώμη, παραδόθηκα....

6 παρά είκοσι..

2008-11-06T12:34:00.002+01:00

είναι κάποια πρωινά που δεν θες να ξυπνήσεις: σε αυτά ζω, καιρό τώρα. ο χρόνος γυρίζει ανάποδα και κάνει σιχαμένους κύκλους.. ανοίγω τα μάτια, κοιτάζω το ρολόι: 6 παρά είκοσι. συνέχεια. εδώ και λίγους μήνες η ώρα είναι 6 παρά είκοσι για μένα. κόλλησε τη στιγμή που μιλώντας στο τηλέφωνο το ρολόι έπεσε από τα χέρια μου και πέθανε. Το έπιασα απαλά και το ανέβασα πάλι στο ράφι, στη γνώριμη θέση του. Έχω ανάγκη να μην ξεχάσω. 6 παρά είκοσι.
κοιτάζω το κινητό. "γαμώτο! 9 είναι ακόμα. ξανακοιμήσου, να πάει 11-12, να βγει κάπως και αυτή η σιχαμένη μέρα."

Ξανανοίγω τα μάτια. 11.10! τέλεια! σηκώνομαι, πρωινό, δήθεν μαζεύω το δωμάτιο, μετά στον καναπέ και την τηλεόραση κάνα 2ωρο. να γυρίσουν και οι άλλοι στο σπίτι, να φάμε. Να δω καμιά ταινία, να τσακωθώ με το φίλο μου (πότε έγινε και αυτό μέρος της ημερήσιας ρουτίνας μου?), να σιχαθώ τον εαυτό μου, να τον μισήσω, να κλάψω λίγο. Η αποτυχία είναι δύσκολη, δεν καταπίνεται με δάκρυα. γενικώς δεν ξέρω πώς να την χειριστώ, αδυνατώ. Τόσα χρόνια μόνο στόχοι και επιτυχίες, τώρα? Τώρα ήρθε η ώρα για το κολυμβητήριο, ή για το χορό, έτσι-να κοροϊδεύω το εγώ μου ότι κάνω κάτι, κάτι από όσα ήθελα....

επιστροφή, βόλτα, καφέδες.. πούδρα και μάσκαρα αλλά πάλι το ίδιο δέρμα μένει από κάτω. κάπως έτσι με παίρνει ο ύπνος στο κρεβάτι με τον υπολογιστή να παίζει ταινίες και σήριαλ. ξυπνάω το βράδυ, από εφιάλτες, πονάω ολόκληρη, το κεφάλι πάει να σπάσει, τα δόντια σφιγμένα, θαρρείς σφραγισμένα. Κοιτάζω το ρολόι, 6 παρά είκοσι, σβήνω το φως, ξανακοιμάμαι..

2008-10-14T23:15:00.002+02:00

έτσι όπως είναι η ζωή μου,
σήμερα, ψάχνω
την "ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ"..

2008-09-26T12:03:00.002+02:00

Κι έγινα χίλιες μαχαιριές, χίλιες μαχαιριές

να σ’ αγκαλιάσω

Και εσύ δεν κόπηκες.

Φίλησα χίλιους δυο πρώτου να σ’ αρνηθώ

Μα δεν προδόθηκες, δεν προδόθηκες..

(Θηβαίος, "Εσύ, η πόλη μου")

2008-09-05T19:54:00.002+02:00

στον πιο όμορφο άνθρωπο που γνώρισα εδώ και χρόνια,
στον πιο γλυκό γείτονα,
στον ηλικιωμένο κύριο που μου χάιδεψε τα μαλλιά
και είπε να μην κλαίω.
τιμή μου που σε γνώρισα,
ευχαριστώ που υπάρχεις.

2008-08-31T20:29:00.003+02:00

Είναι και αυτά τα πρωτοβρόχια
υγρή θλίψη

2008-08-25T20:09:00.006+02:00

I don't care if you don't want me,
I'm yours, I'm yours right now
Wrecked, poor, naked and blind
I’m yours, I’m yours -right now...

με πικρή γεύση παίρνει δρόμο το καλοκαίρι, κερνώντας με λίγη ακόμα απογοήτευση. Η ζωή δεν μοιάζει σε τίποτα σε αυτό που θα ήθελα να έχω, και με έκανε να το καταλάβω φέρνοντας μου όσα θα μπορούσα ποτέ να επιθυμήσω , να τα χαζεύω χωρίς να μπορώ να τα αγγίξω, να μυρίζω το άρωμα του κορμιού και να μη μπορέσω να γευτώ μια σταγόνα του. πόσο μικρά όσα μας κάνουν ευτυχισμένους, και πόσο δυσεύρετα.. τα λάθη έγιναν μόνο από λαχτάρα και σε καμία περίπτωση από έλλειψη τρόπων. συγγνώμη, που ένιωσα σε μια νύχτα πάλι μικρό παιδί και φέρθηκα ανόητα.. Ίσως αν δεν είχα προσπαθήσει τόσο (πιεστικά) να ήταν όλα αλλιώς. Ή μπορεί και να χρειαζόταν να χάσω ακόμα περισσότερα για κάτι που τόσο ήθελα.

Δε φταίει κανείς μας φυσικά. Λάθος συγχρονισμός. Για όλα μετανιώνω.
Όλα τελειώνουν με ένα αεροπλάνο, μισητό. Το ταξίδι που λέγαμε. Η κλεψύδρα σχεδόν άδειασε.
Καλό ταξίδι, έκπτωτε άγγελε. Γύρνα εκεί που πρέπει να είσαι.

2008-07-05T19:13:00.002+02:00

πέρασε ακριβώς ένας χρόνος
από την επιστροφή μου,
από τον οποίο τον περισσότερο καιρό
κατάφερα να πιστέψω ότι όλα είναι εντάξει
(απορρίπτοντας κάθε επαφή με τον εκεί εαυτό μου και όσους τον γνώριζαν).

1χρόνο μετά και όλα είναι χειρότερα.

2008-07-01T00:00:00.002+02:00

τελευταία νιώθω
πως η ζωή παίζει μαζί μου
μέχρι να σπάσω

2008-05-10T21:06:00.003+02:00

Δεν κελαηδάνε τα αηδόνια, χαθήκανε.

Και ο χρόνος θαρρείς πως σταμάτησε.

Δε σε βλέπω πια, προτιμώ στην αγκαλιά σου να κρύβομαι

Και να λέω τα βράδια πως και εσύ μ’ αγαπάς.

Η ζωή μου μικραίνει απότομα

και εγώ διαλέγω να ζω σε μια άρνηση.

Λες και θα αλλάξουν έτσι τα ποσοστά και τα ρίσκα,

λες και θα κοροϊδέψω το θάνατο.

Και οι άνθρωποι γίνανε αγάλματα:

ψηλά, αδιάφορα, κρύα και πέτρινα.

Πονάω ακόμα σε κάθε αντίο

Πονάω ξανά σε κάθε επαφή.

Μόνη καλή στιγμή της ημέρας

κάθε φορά που κοιτάζω τα σύννεφα

και ξέρω καλά πως και να βρέξει

δε θα χρειαστεί πια να τρέξω.

Δε θα λιώσω

γιατί ήδη λιώνω από μέσα

Και αυτό είναι που προσπαθώ να αντέξω.

περιληπτικά...

2008-04-12T21:17:00.002+02:00

Τη σχολή ξαφνικά την αγάπησα και τη βαρέθηκα μαζί. Τα πρόσωπα από το παρελθόν γύρισαν φέρνοντας χαρά (και νοσταλγία: για τους διάφορους παλιούς εαυτούς μου που «κλέψανε»). Μια φιλία που άφησα πίσω. Μια σχέση που δε λέει να πάει μπροστά. Μικροί πειρασμοί που -ανούσια- χορεύουν τριγύρω. Τα κακά νέα, που μου υποσχέθηκα να τα αντέξω. Ένα ταξίδι για να με ενώσει ή να με διαλύσει εντελώς. Και όσοι σταθερά παρέμειναν, να με νοιάζονται, να με χρειάζονται, να με αγαπούν.

2008-03-26T17:00:00.002+01:00

"Ακόμα δεν έχω καταλήξει τι είμαι. Απλώς, ό,τι κάνω το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, όχι επειδή μου αρέσει, αλλά επειδή θέλω να ακούσω τα μπράβο, μόλις τα εισπράξω βαριέμαι"

("Αυτά να τα πεις αλλού", Μπελίκα Κουμπαρέλη)

2008-03-03T22:01:00.006+01:00

Σήμερα λέω, είμαστε πλάσματα ελλιπή, πλάσματα της στέρησης. Η αγάπη είναι στέρηση, λέω κάπου στο "Ξύλινο Τείχος". Ο πόθος μας να βρούμε την τελειότητα σε αυτό που κάνουμε είναι στέρηση - ή, αλλιώς, ο πόνος για το ελλιπές πρόσωπό μας. Είμαι ένα πλάσμα που ζητώ να γνωριστώ με αυτό που μου στέρησαν. Αυτό που κάποτε λάμπει μέσα μου. Λάμπει σκοτεινό και απρόσιτο, σαν "νύχτα από τις άλλες μου ζωές"

Tι μαθαίνω??

2008-02-26T13:52:00.002+01:00

"I like to talk to myself
first because I like to talk to a smart man
and second because I like to hear a smart man talk."

(από τα καλύτερα που διάβασα στα βιβλία της σχολής μου..
κάπως έτσι δεν ξεκινάει και η παράνοια?)

2008-02-24T23:31:00.003+01:00

πόσο λες να απέχει αυτό.....

από αυτό?

(μέτρα σε cm, ποτά, φιλιά και επερχόμενες προδοσίες.)

2008-02-05T14:45:00.000+01:00

Οι γραμμές γράφονταν παράλληλα
κι εγώ έμενα εκεί, κάθετη και ματωμένη.

Κεριά

2008-02-03T10:42:00.000+01:00

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα --
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Κ. Καβάφης

Mε τα μάτια κλειστά..

2008-01-22T19:48:00.000+01:00

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά
τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως να! περπατώ μες τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά
χαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά
χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μες τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ

2008-01-20T20:22:00.001+01:00

"Και αναρωτιόταν τι να πονάει πιο πολύ:
Που το κάνει ή που θέλει να το κάνει;"

2008

2008-01-06T13:22:00.000+01:00

Τα χρόνια φεύγουν θες δε θες
σαν των ματιών σου τις βαφές
κι εσύ φοβάσαι...

(το τραγούδι που σιγοψιθύριζα πρωτοχρονιά)

2007-12-21T12:54:00.000+01:00

είναι απίστευτο πόσο εύκολα αλλάζουν οι άνθρωποι

2007-12-14T15:38:00.001+01:00

Τόσο σύντομα όλα και τόσες πολλές λεπτομέρειες. Τα βράδια δεν κοιμάμαι πια. Δεν ξεκουράζομαι. Και όταν καμιά φορά τα καταφέρνω ξυπνάω ιδρωμένη από λάθος όνειρο και το δωμάτιο πάντα μυρίζει Θάνατο.

χρόνια πολλά..

2007-12-01T18:01:00.000+01:00

"πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι στις γιορτές,
μόνο για εκείνον μη μου λες"

(1 Δεκεμβρίου, Φιλαρέτου)

(

κάποια παλιά Χριστούγεννα...

2007-11-28T13:51:00.000+01:00

Πάλι έκατσε σπίτι μόνη της.. δεν υπολόγισε ούτε δουλείες, ούτε υποχρεώσεις. Ένιωθε μία ακατανόητη δυσφορία στην ιδέα του να βγει έξω και να ζήσει κανονικά. Το έκανε πλέον μόνο για συγκεκριμένα άτομα, τη «Σιγουριά» της όπως έλεγε. Αυτοί την ήξεραν, την άντεχαν, τη στήριζαν. Και φυσικά ποτέ δεν έλεγε όχι σε προσκλήσεις από αλλοτινές γνωριμίες, από όμορφα μάτια που σάστιζαν ευγενικά όταν έβλεπαν πώς είχε καταντήσει σήμερα η κάποτε όμορφη και χαρούμενη κοπέλα.. Γέρασε απότομα, έτσι το έλεγε εκείνη. Πρώτα μέσα της και, καθώς περνούσαν τα χρόνια, εξωτερικά.. Όπως και να ‘χει, παρά την ανασφάλεια που ένιωθε τα πρώτα λεπτά της συνάντησης ποτέ δεν κατάφερνε να αρνηθεί τη γυμνή αγκαλιά τους.. Άλλωστε ήταν μια ικανοποίηση που δεν είχε συχνά την πολυτέλεια να ζει, μάλλον σπάνια. Το ήξερε ότι ήταν κάτι προσωρινό, μια μέρα όμως που την ρώτησα γιατί το κάνει μου ψιθύρισε στο αυτί: «Προτιμώ να μοιράζομαι, δε με αντέχω ολόκληρη.»

Αυτή τη φορά αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη μέρα ξεκαθαρίζοντας τη ντουλάπα με τα αξεσουάρ της και όλα αυτά τα αρώματα που η ίδια είχε πλέον απαγορεύσει στον εαυτό της να φοράει.. πέταξε αρκετά. Κυρίως μικρά κουτάκια από κοσμήματα-τα συγκέντρωσε όλα σε ένα πουγκί από βελούδο. Μέχρι που έφτασε στο μεγάλο τετράγωνο βυσσινί κουτί. Της ήρθε μία γλυκιά νοσταλγία, ακατανόητη. Ανοίγοντας το όμως θυμήθηκε. Ήταν ο πλατινιένος σταυρός που της είχε κάνει δώρο μια περασμένη της αγάπη κάποια παλιά Χριστούγεννα. Συγκρατήθηκε, δεν δάκρυσε. Τον χάιδεψε και μόνο ζητούσε, δίνοντας ότι έχει, να βρεθεί για μία στιγμή μαζί του. Να του αγοράσει πάλι μπλούζα για τη γιορτή του και εκείνος σπίτι της να της δώσει το σταυρό. Ούτε και αυτή τη φορά θα τον φόραγε ποτέ, ήταν η μοίρα του να κλείνεται σε σκοτάδια και να βλέπει φως μόνο μαζί με θλίψη. Καθάρισε ο κουτί από τη σκόνη και το τακτοποίησε απαλά στη μπιζουτιέρα της.

Την άλλη μέρα σηκώθηκε πολύ πρωί και άρχισε να ψάχνει τα μαγαζιά. Τη συνάντησα να ψάχνει για ένα ωραίο πουλόβερ να του αγοράσει, πρέπει, λέει, να του το στείλει πριν τη γιορτή του.. «Κατάλαβα, χτες, πως όσο και να σπάω μένω ίδια, μόνο χωρισμένη σε κομμάτια. Θέλω να τα ενώσω πάλι, να γίνω ένα για να με θέλει πίσω. Δεν προλαβαίνω, σε ένα μήνα έχουμε Χριστούγεννα.»

2007-11-20T17:52:00.000+01:00

Και ο πόνος, να το ξέρεις, δε μπορεί τώρα πια να μας πληγώσει, παρά μόνο πιο δυνατούς να μας κάνει.
(Στη λατρεμένη μου Σου)

μίλα μου για αγάπη.. (ότι πιο γλυκό)

2007-11-19T13:22:00.000+01:00

"Αγάπη είναι η γιαγιά μου που έχει αρθριτικά στα πόδια και δε μπορει να βάψει τα νύχια της και της τα βάφει ο παππούς μου, που έχει και αυτός αρθριτικά, στα χέρια."

(απάντηση 6χρονου στο τι είναι αγάπη)

2007-11-16T12:04:00.000+01:00

Και εκεί που λες "θα τα ξεχάσω όλα" γυρνάνε πάλι πίσω. Μαζί τους και εσύ.
Κρεμιέσαι από τα πιο μικρά πράγματα για να γλιτώσεις τα μεγάλα. Και μόνο εύχεσαι να σε αντέξουν, ξέρεις άλλωστε το περιττό σου βάρος - το παραπανίσιο (αλήθεια, πόσο ζυγίζουνε οι τύψεις; Οι μετάνοιες; Πόσο βαρύ είναι ένα δάκρυ;)
Υπομονή, λες, και δαγκώνεις τα χείλη - τα ελαττωματικά, θες να σιγουρευτείς ότι ακόμα έχουν ζωή, ότι δε σαπίσανε από τα ψέματα που τα γλείψανε.
Κρεμιέσαι από τα πιο μικρά πράγματα για να γλιτώσεις τα μεγάλα. (πόση ψευτιά χωράει σε ένα δώρο «από καρδιάς»; Πόσο κουράγιο χρειάζεται για να κάνεις μία βόλτα το τετράγωνο; Πόση δύναμη για να χαμογελάσεις;)
Υπομονή, λες, και σφίγγεις τα χέρια σε γροθιές. Τα καλύτερα θα έρθουν, ε;

2007-11-03T20:54:00.000+01:00

porque es tan dificil creer?
(*γιατί είναι τόσο δύσκολο να πιστεύεις;)

2007-10-29T17:22:00.000+01:00

Έπρεπε να ξεφύγω, αλλιώς ήμουν χαμένος, αλλά ο άγνωστος του σταθμού με περίμενε κιόλας στην άκρη του ταξιδιού μου. Ποιος άγνωστος; Ήμουν εγώ ο ίδιος νικημένος κι άνοιγα τις πόρτες στα σταματημένα βαγόνια κι έβγαινα απ’ την άλλη μεριά του ονείρου.
(T.Λειβαδίτης, "Ω θλίψη")

2007-10-24T08:54:00.000+02:00

2007-10-18T21:19:00.000+02:00

Θα 'θελα να 'μουν μια νιφάδα από χρυσόσκονη,
να λαμπιρίζω σε μια χαρούμενη θλίψη.

σκέψεις σ-κ

2007-10-15T22:10:00.000+02:00

Να αγκαλιάσω ένα άστρο και να καίγομαι μέχρι να αγκυλωθώ από τις άκρες του.

Να κρυφτώ σε αγκαλιές και σε λαγούμια, ψάχνοντας φίλους να μη βρίσκω την έξοδο.

Να πονέσω μέχρι να λυτρωθώ και μόνο τότε να μου επιτρέψω να κλάψω.

Να γυρεύω ένα τέλος στην ιστορία αλλά να μη σταματάω να κολλάω γραμμές.

Να σκάβω τις κόγχες των ματιών σου και να γλείφω τις πληγές από τα δάκρυα, μονοπάτια στα μάγουλα και σημάδια στο στέρνο.

Και να κοιτάζω πάνω το μαύρο φως... ή μήπως να ‘τανε η άκρη του δρόμου;

2007-10-12T15:27:00.000+02:00

«Οι νόμοι είναι σαν τα λουκάνικα.

Καλύτερα να μη δεις πως γίνονται».

Otto Von Bismarck

*όλοι το βράδυ στην προσευχή μας να ζητήσουμε το καημένο velozακι να μη χρειαστεί να ξαναδώσει Εμπορικό Δίκαιο..

2007-10-10T22:42:00.000+02:00

Η μέση γυναίκα προτιμά την ομορφιά από το μυαλό, γιατί ο μέσος άντρας βλέπει καλύτερα απ’ ό,τι σκέφτεται.

(Αγνώστου)

Φάτε μάτια ψάρια |ή| Ποιοι έπεσαν στα δύχτια μου!!

2007-10-05T16:44:00.000+02:00

Πολύ θαλασσινό το τιτλάκι μου!
Τι θα έλεγες για το TOP10 της Ισπανίας?

Πάμε λοιπόν!
Ξεκινάμε από το καλύτερο!
Νο1 , Federico. (Λέγε με απλά "ο ωραίος"!)

Τι να προσθέσω? Το παιδί απλά το'χει! Δεν ιδρώνει το αυτί του με τη λέξη καμάκι, δε νομίζω ποτε να το έχει εξασκήσει! Μια μερα (νυχτα) μιλούσαμε σε ένα κλαμπ, γυριζω ενα '' (δευτερολεπτο) να ακουμπήσω το άδειο μπουκάλι στη μπάρα. Όταν επέστρεψα το βλέμμα μου τον συνάντησα παραμάσχαλα με μία χαζοβιόλα! Και βουρ οι γυναίκες, κάθε βράδυ με άλλη!

(tip: το χέρι και η κοκκινότουφα δικά μου,το κράτησα και αυτό το κορμί σε μία "φωτογράφιση!")

(2 μέτρα εννοείται,και κουρασμένο μετά την Ίμπιθα!!)

Νο2. Λέγε με Βrad (Pitt) -στο καλύτερό του!
Κούκλος- πραγματικά όμως-Γερμανός, με εμφανή ομοιότητα στον σταρ(στα νιάτα του). Το όνομα του μου διαφεύγει, γνωριστήκαμε μια μεθυσμένη βραδυά στην Ίμπιζα οπου μου την έπεσε ωραιότατα και αγριότατα! Περιττό να σου πω πως μέχρι το τέλος του ταξιδιού ένιωθα τουλάχιστον Αngelina!
(τον ξαναείδα μόνο άλλη μία φορά,την τελευταία μου νύχτα στη Βαλένθια..)

Νο3 Filippo (Βλέπε Τζον-τζον!)
24χρονος Ιταλός,κούκλος σαν ψεύτικος,ψυχή 15χρονού, αθώος και γλύκας! Είπα κουκλος? Είπα...

Νο4Barman Pacha!
Από τον τίτλο και μόνο νιώθω ντροπή που τον άφησα στην 3η θέση,αλλα δεν έπαθα έρωτα μαζί του-μία βότκα με σέρβιρε μόνο...

Φυσικά η φωτογραφία τον αδικεί,όπως και όλους σχεδόν!

Νο5 "Ο άντρας!"
Δεν θυμάμαι(ούτε αυτού) το όνομα. Όχι ιδιαίτερα ωραίος. Ύψος 2.02 (το θυμάμαι αυτό!), έπαιζε μπάσκετ με έναν γνωστό μου εκεί.
Συναντηθήκαμε σε ένα botellon στην παραλία. Όλη η παρέα ήταν εμφανώς μεθυσμένη. Συστηθήκαμε (μετα από κόλπο δικό μου), βγάλαμε αυτή τη φωτό μαζί, μου είπε ήθελε να με ξαναδει. Δεν ανταλλάξαμε τηλ. Τον ειδα ξανά την πρωτελευταία μου νύχτα στη Βαλένθια. Τότε ο κοινός μας γνωστός θυμήθηκε να μου πει ότι όποτε βρίσκονταν ρώταγε πότε θα βγούμε όλοι μαζί.Κλαψ!

Ήταν ο μοναδικός που έβγαζε ένα πιο Brutal στυλ, ξεφευγε από το 20ρικο στυλάκι, ήταν και το κορμι...αχ!

Νο6 Omar,Ιταλός,22 χρονών.
Ωραίοτατος. Παιδάκι.. Με ιδιαίτερο σουξέ! Ήμουν η πρώτη του αγάπη στο Εράσμους,με στάμπαρε από την πρώτη μέρα.Μου την έπεσε την πρώτη νύχτα. Μείναμε φίλοι με έναν υπολανθάνον ερωτισμό να πλανιέται στην ατμόσφαιρα (και μερικά φιλάκια). Όλοι μας είχαν για ζευγάρι... Ανώριμος, πολυυυυυυυυ! (Του έχω κάνει κράτηση σε 5-6 χρόνια!)

(Η μοναδική σοβαρή φωτογραφία του ανάμεσα στις 100 που έχουμε μαζι, και αυτό γτ παριστάναμε τους ψόφιους!(σε κλαμπ με μηχάνημα εισπνοης οξυγόνου με αφροδισιακα έλαια,χμμμμμμ!) Θα βρω και άλλη,promise!

Νο7 Ο γάλλος της Γαλλίδας.
Νέος, ωραίος, ευνουχισμένος από την γκομενά του (που ήταν πραγματικά-μα πραγματικα-χαλια: αχαρη,χάλια ντυσιμο και στυσιμο.) Όποτε τον πετύχαινα μόνο του μου την έπεφτε με χρηση της γλώσσας του σώματος! (εννοειται τον απέφευγα συνεχως γτ η άλλη ακόνιζε τα νύχια της! )
Τον γνώρισα στο διπλανό μπαλκόνι στο ξενοδοχείο στην Ίμπιθα, χωρις μπλούζα!

Νο8 Τomislav

ο γνωστός σε όλους Τομάκος.. τα λόγια ειναι περιττά. Μόνο πείτε μου πως θα μοιάζαν τα παιδία μας!
(Η Γαλλίδα κουμπάρα είναι,μη μασάς!)

No9 o Batman! O Zoro!Michel. Φοβερός τύπος, όλοι του ζήταγαν να εντοπίσει κάποιον στο κλαμπ λόγω ύψους. Παντα στα μαύρα ντυμένος! Είχε την πιο γλυκιά κοπέλα! Αυτός δεν έπεσε στα δύχτια μου, αλλα περασε μαζί μου περισσότερο χρόνο από ότι 5 του ΤΟΡ10 μαζί!

No 10
ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑΣΩ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΓΤ ΕΧΩ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ!!!

μόνο για σήμερα...

2007-10-03T17:39:00.000+02:00

Για σήμερα έχω μόνο μια επιθυμία. Να κλείσω το βιβλίο (λες και διάβαζα τόσες ώρες?),να κλείσω το μυαλό(γτ σκεφτόμουν τόσες μέρες, σκέψεις δύσκολες.)

Να φυτέψω έναν ήλιο και κάθε λεπτό να τον ποτίζω να ανατείλει. Να μου στεγνώσει τα δάκρυα και να με πάρει στην παραλία. Να κάνω μακροβούτι και να χαϊδέψω το βυθό. Να βγω στην επιφάνεια και να μη ζητάω ανάσα. Να βρω εκεί τον αγαπημένο μου, όπως θα έπρεπε να είναι. Να ξαπλώσω στην αγκαλιά του και τα μαλλιά μου να φτάνουν ως το άπειρο. Και να ακούσω μόνο ψίθυρους και κρυφούς φόβους. Να τους διώξω. Να γελάσω. Να νυχτώσει και εγώ να κλείνω τα μάτια από την κούραση και την ευχαρίστηση. Να κοιμηθώ σαν ήσυχο κουτάβι κουβαριασμένη. Και να ξυπνήσω σε μία καλύτερη μέρα.

Και αν αύριο δεν είναι αυτή η επόμενη μέρα, αύριο θα ονειρευτώ μία καλύτερη!

^

2007-10-02T16:55:00.000+02:00

γιατί κάθε αυλή έχει ένα βασιλιά

και κάθε βασιλιάς το γελωτοποιό του...

2007-10-01T13:32:00.000+02:00

Να σε ακούω να αναπνέεις
και να μετράω τις ανάσες σου.
Σαν τώρα να 'τανε
και σα να 'τανε δικές μου.

Do I?

2007-10-01T10:30:00.000+02:00

-Are you happy or sad?
-I'm not sad.
-You don't seem happy.
-Do I look beautiful?

(από ταινία που είδα πρόσφατα)

από εδώ και πέρα

2007-09-25T14:13:00.000+02:00

Δε θα με βρεις ποτέ και γουστάρω,
γιατί με ψάχνεις κι εσύ εκεί που πρέπει.
Δε θα μ' αγγίξεις πριν να σου πάρω
όσα για σένα η ψυχή μου επιτρέπει.
Δε θα με μάθεις ποτέ, δε θ' αφήσω
θα ζω ένα ψέμα και μια αλήθεια περίσσια.
Δε θα νικήσεις κι αν δε νικήσω
το παιχνίδι αυτό θα λήξει στα ίσια.

όλοι οι εαυτοί μου..

2007-09-23T22:28:00.000+02:00

στ'αλήθεια νιώθω έτσι τελευταία.

I'm a bitch, I'm a lover

I'm a child, I'm a mother

I'm a sinner, I'm a saint

I do not feel ashamed

I'm your hell, I'm your dream

I'm nothing in between

You know you wouldn't want it any other way

2007-09-18T11:42:00.000+02:00

Λαχανιασμένοι,

χαμένοι πάλι στον ίδιο αγώνα,

αγκαλιαζόμαστε μες στις καρδιές μας,

θες να μην ακούσουμε ο ένας τη φωνή του άλλου.

εκεί-νος

2007-09-11T21:47:00.000+02:00

Σε εκείνον, που αγάπησα
όπως κανέναν άλλο ως τώρα.
Που λάτρεψα
όπως τίποτα στη ζωή μου.
Που εθίστηκα
λες και ήταν το ναρκωτικό μου.
Που ερωτεύθηκα
πιο πολύ τα σημάδια του - όχι στην πλάτη, τα κρυφά στην καρδιά.
Που πίστεψα ότι θα άλλαζε
αν κάποιος του έδειχνε πώς.
Που νόμιζα ότι μπορούσε
να νιώσει κάτι - οτιδήποτε.

Σε εκείνον,
που ελεύθερο άφησα να με αφήσει.

Και σε αυτή που άφησε πίσω του
χαλασμένη και δακρυσμένη.

(Τα δάκρυά μου αλλάξανε,
δεν έχουν πια την ίδια γεύση)

εκτός τροχιάς...

2007-09-09T22:47:00.000+02:00

...βρέθηκα για λίγο.
Τώρα άρχισα να χορεύω πάλι,
γύρω από τον πιο γκρίζο εαυτό μου..

2007-08-30T12:43:00.000+02:00

σε κατάσταση σοκ.
(Ξανά και Ξανά.)

2007-08-28T21:51:00.000+02:00

Σήμερα ξύπνησα άλλη. Ξένη σε εμένα. Ακόμα και το σώμα μου μύριζε αλλιώς. Άλλη. Αλλού. Αλλιώτικα. Με όλα ξενα και εγώ φυλακισμένη μέσα σε αυτά. Κοίταζα σα χαμένη ταινίες, τηλεόραση, διαφημίσεις. Μίλαγα με φίλους σε μηνύματα και ιντερνετ. Άκουσα ειδήσεις και νέα που δεν ήθελα και δεν άντεχα. Έκλαψα. Πόνεσα. Σκέφτηκα την εκδίκηση. Όχι εγώ. Ποτέ εγώ. Η άλλη, η αλλού, η αλλιώτικα. Η όλα ξενα και εγώ φυλακισμένη μέσα σε αυτά. Μέσα μου.

2007-08-24T15:11:00.000+02:00

Όσοι αγαπούν
δεν απατούν
ούτε επαιτούν
ούτε απαιτούν.

μέρες εφηβείας...

2007-08-22T21:45:00.000+02:00

Κάνανε κοπάνα, η Ε. από τη δουλειά και η Α. από το διάβασμα.. Τα σχέδια μίλαγαν για μπάνιο αλλά το βαρύ κεφάλι τις ανάγκασε να περιοριστούν στη βιβλιοθήκη. Μετά σπίτι, η μαμά-Χ είχε μαγειρέψει μακαρόνια με κιμά, όπως έκανε η γιαγιά της Α. όταν ακόμα πήγαινε σχολείο. Κλείστηκαν στο δωμάτιο και μέσα σε συνωμοτικά γελάκια τηλεφώνησαν στον ωραίο της υπόθεσης.. Η μία μίλαγε, η άλλη άκουγε. Όπως στα πρώτα τηλέφωνα στο γυμνάσιο..

Το βράδυ πήγε στην άλλη φίλη, αυτή από το λύκειο.. χρόνια τώρα συζητάνε, κυρίως τα δύσκολα. Η βραδιά ξεκίνησε με τον κούκλο αδερφό της Ν. να καταφθάνει σε βοήθεια για την εξόντωση της κατσαρίδας. Ο κατσαριδοκτόνος εμφανίστηκε με άψογο μαλλί και επιμελώς ατημέλητο λουκ, όπως ο ήρωας στις ταινίες περιπέτειας. Η αποστολή απέτυχε αλλά χάρισε αφθονότατα στιγμιότυπα του james bond: στηριγμένο στο ένα πόδι και σκυμμένο στο ντουλαπάκι, χτυπώντας με τη σκούπα το έπιπλο.. Πάλι συνωμοτικά γελάκια, όπως πριν χρόνια, 14 Φλεβάρη, όπου ελεύθερη και πικραμένη ενώθηκαν και ξενύχτησαν χαζεύοντας παλιές φωτογραφίες και γελώντας δυνατά μέχρι να ξυπνήσουν όλοι...

Ταξί, μπαράκι. Οι γνωστοί γίνονται γνωστότεροι. Παλιές εικόνες προσώπων εμφανίζονται αναπάντεχα μπροστά τους, δίνοντας χαρά και νοσταλγία. Πόσα ταξίδια ακόμα?? Η νύχτα συνεχίζεται κερνώντας σφηνάκια, ακολουθεί ποτό άτσαλα ριγμένο από το δίσκο στη φούστα της Α..
-Τώρα έγινα μεθυστική, είπε γελώντας στο σερβιτόρο.
-Πάντα ήσουν, απάντησε διπλωματικά..
-Οκ, τώρα δεν περνάω ούτε αλκοτέστ!
Γέλια! Σιγά μην χάλαγε η μέρα έτσι εύκολα, ειδικά τώρα στο τέλος της!
-Κύριε μπάρμαν βάλε σφηνάκια, το ποτήρι είναι στο μαύρο!!

Το ταξί της επιστροφής βρέθηκε γρήγορα, μόνο που ο νυσταγμένος οδηγός προσφέρθηκε να τις πάει στην αντίθετη κατεύθυνση, στην Ομόνοια που τον βόλευε, για να βρουν εκεί άλλο ταξί για τα σπίτια τους.. Ψίθυροι και χαχανητά στο πίσω κάθισμα.
-Αφήστε μας εδώ, βολεύει.. Καλή ξεκούραση!

Καληνύχτα.

παραμύθι διακοπών

2007-08-18T09:58:00.000+02:00

Κοίταζε το ταβάνι ξανά και ξανά. Είχε μετρήσει όλες τις αποχρώσεις του στον κύκλο του ήλιου. Θα 'ταν κλεισμένη μέσα στο δωμάτιο 5 ώρες. Κοίταξε το ρολόι.. μπα, 6.
Στην αρχή δεν ενοχλήθηκε όταν την διέταξε (με λόγια τρυφερά) να μπει μέσα. Άλλωστε χρειαζόταν λίγη ξεκούραση, το δέρμα είχε κουραστεί από τον ήλιο, το μυαλό από τις σκέψεις, το σώμα από τα άλλα σώματα. Πίστευε πως θα της φερόταν πιο καλά αν δεν ενοχλούσε, αν έκρυβε τις ανάσες τις. Τις παράχωνε μέσα στο μαξιλάρι και παρακάλαγε να μπει σε όνειρα, να κρύψει εκεί τη μοναξιά και να ξυπνήσει όμορφη.
Οι άλλοι περνούσαν ανέμελα τον καιρό τους με βόλτες, αστεία, μπάνια. Κανείς δε νοιάστηκε για το κορίτσι στο δωμάτιο. Κανείς. 'Ίσως από λεπτότητα, ίσως από άγνοια, μάλλον από αδιαφορία. Δίκιο είχαν, ποιος θα έδινε σημασία σε ένα τόσο ντροπαλά σιωπηλό άνθρωπο? (που να ήξεραν ότι αυτές ήταν οι εντολές που είχε...). Ώρες - ώρες ένοιωθε διάφανη.
Ο ύπνος ήρθε. Αλλά όταν ξύπνησε δεν ήταν δίπλα της όπως περίμενε. Τον γύρεψε στις γωνιές του δωματίου. Τίποτα. Ήρθε μετά λίγη ώρα. Της άφησε φαΐ. Ξάπλωσε λίγο. Της φώναξε. Έφυγε να βρει τους άλλους. Φεύγοντας έκλεισε πίσω του την πόρτα. Βαριά, όπως πάντα. Ακόμα πιο αθόρυβα από ότι συνήθιζε, μη χαλάσει τις διακοπές των άλλων ενοίκων. Έμεινε μόνη. Πάλι. Όπως πάντα. Άραγε ήταν ποτέ πραγματικά μαζί της; Οι μεγαλύτερες στιγμές μοναξιάς ήταν στην αγκαλιά του. Συμβαίνει αυτό όταν ζεις με άνθρωπο άδειο. Άνοιξε το περιοδικό που κάποτε-τις καλές μέρες- παραμελούσε. Σήμερα το αγάπαγε, ευλαβικά. Μόνο αυτό την βοηθούσε να κρατάει κρυμμένα τα δάκρυα. Αν και καμιά φορά ούτε αυτό κατάφερνε. Τώρα όμως ταξίδευε σε -άλλοτε βαρετές- ιστορίες δεινοσαύρων, αστροναυτών και μασόνων.
Η πόρτα άνοιξε ξανά. Μπήκε μέσα νευριασμένος. Του χάλασε-λεει-τη διάθεση με τη γκρίνια της. Κάνε πιο κει ζήτησε να ξαπλώσει. Ο τοίχος ακούμπησε την πλάτη της, δροσερά, ανακουφιστικά. Γύρισε να δροσίσει και το πρόσωπό της, μακριά από το δικό του. Γύρνα, έλα εδώ, της έδειξε το στήθος του. Έκανε πως δεν άκουσε. Το είπε ξανά. Ήξερε πως δεν θα το έλεγε τρίτη φορά, μετά τη δεύτερη ακολουθούσε πάντα καυγάς. Ακούμπησε το κεφάλι της απαλά στο στέρνο του. Την αγκάλιασε δυνατά. Μόνο να την πονέσει κατάφερε. Μετά από λίγο σα να αποκοιμήθηκε και εκείνη γύρισε τη γωνιά της, αυτή, ο τοίχος και τα αθόρυβα δάκρυα.
Ξύπνησε γρήγορα. Ξαναέφυγε χτυπώντας την πόρτα πίσω του, βλέπεις όλοι είχαν πια ξυπνήσει. Εκείνη έμεινε να διαβάζει ιστορίες. "Αποκάλυψη: οι δεινόσαυροι ήταν φιλόστοργοι". Για δες, μόνο οι άνθρωποι είναι τέρατα τελικά.
Την επόμενη φορά που γύρισε-μετά από παράκλησή της-ήταν ακόμα χειρότερα.
Πες μου τι θες. Αυτά που γράφεις να μου τα πεις τώρα που είμαι εδώ.Θες να χωρίσουμε;
Θέλω μόνο να με πας στο μεγάλο χωριό να κλείσω εισιτήρια να φύγω.
Και πως θα φύγεις?
Δε θα με πας?
Όχι.
Θα ζητήσω από τον κύριο Νίκο να με πάει.
Δε θα ζητήσεις από κανέναν. Να πας με τα πόδια.

Έφυγε. Θα του περάσουν τα νεύρα και θα του ζητήσω το βράδυ να με πάει.
Καινούριο άρθρο:ΦΛΕΡΤ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ. Γέλασε. Δεν κατάφερε να το τελειώσει. Σούρουπο και μόλις που έβλεπε τα μεγάλα γράμματα του τίτλου. Επέμεινε, για κάνα-δυο σελίδες. Αν άναβε το φως θα καταλάβαινε ότι νύχτωσε, ότι έχασε τη μέρα της, ακόμα μία. 9:45.

Τελικά άναψε το φως. Έπιασε τα σταυρόλεξα. Πριν καλά καλά το καταλάβει είχε γεμίσει 2 σελίδες. Έγραφε την ιστορία της. Σε τρίτο πρόσωπο. Για να μην καταλάβει ότι ήταν στ' αλήθεια δική της. Δεν ήθελε έτσι τη ζωή της.

Ήθελε να βγει να πιει νερό, να πάει στη τουαλέτα. Αλλά αυτός έλειπε. Έπρεπε να τον περιμένει. το κινητό έκλεισε από μπαταρία και δεν μπορούσε να βρει πουθενά πρίζα στο δωμάτιο. θα έπαιρνε από το άλλο, αυτό που έχει για να μιλάει φτηνά με την αδερφή της -και παλιά μαζί του. Καμία απάντηση.. τελικά έστειλε μήνυμα "τι κάνεις?" "καλά, διακοπές, εσύ?" είχε σβήσει τον αριθμό της και νόμιζε ήταν κάποια από τις άλλες φιλενάδες του στην Αθήνα.. Συνέχισε με 3-4 μηνύματα.
Η επιστροφή του την πέτυχε με 2 κινητά στο χέρι. Ζήτησε πάλι να την παέι στο χωριό, ανέφερε πάλι εκείνη-μήπως τον πείσει να την πάει-τη λύση του κυρίου Νίκου που είχε αυτοκίνητο. Θα πάω να του το ζητήσω.
Να πας, και εγώ θα πάω να τους πω να μη σε πάνε πουθενά, εμένα θα ακούσουν.
Έκανε να βγει έξω, χωρίς να σκεφτεί την ντροπή που θα ένιωθε, ήθελε μόνο να φύγει. Την άρπαξε από το χέρι και την τράβηξε. Κάτι του είπε, βρισιά από αυτές που οι νέοι έλεγαν καθημερινά, αλλά όχι εκείνη. Αφού δεν είχε δύναμη να του αρπάξει και αυτή σφιχτά το χέρι μέχρι να αφήσει το δικό της, άρχισε να βρίζει, για να φανεί λιγότερο αδύναμη. Την έπιασε από τα μαλλιά και της φώναζε να σκάσει. Εκείνη όσο πιο πολύ πόναγε τόσο δε σταμάταγε να βρίζει. Εναλλάξ με την εντολή ΑΣΕ ΜΕ ΚΑΤΩ, όσο πιο βροντερά μπορούσε. Δεν θα του έδινε τη χαρά να λυγίσει. Όταν το κεφάλι της ακούμπησε στο κρεβάτι και δεν μπορούσε να την τραβήξει πιο κάτω έστριψε το χέρι του να την πονέσει. Σταμάτα να με λες, έτσι, σταμάτα να με λες μαλάκα. Τελικά την άφησε.

Το βράδυ γύρισε, αγάπη μου -της μίλησε ήρεμα, της έδωσε μία "βέρα" πλεγμένη από κλαδί ελιάς, της ζήτησε να παντρευτούν.

Λες και άργησε να ξημερώσει. Την κατέβασε στο χωριό. Έβγαλε βιαστικά το εισιτήριό της. Ζήτησε να το δει, να ελέγξει την ώρα αναχώρησης. Την πήγε για ένα καφέ. Μίλησε γλυκά-τυπικα-θυμωμενα-προσβλητικα. Τα είπε όλα και έφυγε.

Μόνη της, αδύναμη σα σκιά, ανέβηκε στο λεωφορείο. Θέση 28. Παράθυρο. Δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Αυτό δεν ήταν διακοπές-μόνο μία διακοπή από τη ζωή της. 1,5 χρόνος χαμένος-δεν πειράζει, μείνανε πολλά ακόμα..

Και έζησε αυτή καλά.
Και εσείς; καλύτερα;

διακοπες???

2007-08-09T08:57:00.001+02:00

έφυγα!

κάθε σταγόνα..

2007-08-05T17:09:00.000+02:00

Η στάθμη της αγάπης μου για σένα ολοένα και ανεβαίνει. Σε λίγο θα ακουμπήσει τα ρουθούνια μου. Και εγώ παραλυμένη θα αφεθώ σε αυτήν-σαν σε μία κουταλιά νερό. Το μοναδικό που θα μπορούσε να με σώσει είναι η απόφαση του να σε αγαπήσω λιγότερο. Αλλά πεισματικά αρνούμαι- το λίγο ποτέ δεν ήταν για μένα, το μέτριο ποτέ δε μου άρεσε.
Για αυτό σου δόθηκα με ότι είχα (και με δανεικά κομμάτια μου). Και τώρα έμεινα μόνη να αγκαλιάζομαι από την υγρή αγάπη μου. Μία σταγόνα ακόμα.. ακούω τον ήχο σαν από βρύση που τρέχει... τακ, τακ, τακ... ώρες, μέρες, μήνες τώρα...
τακ, τακ, τακ... άγγιξε τα βλέφαρά μου. Δεν μπορώ να ανασάνω εδώ και ώρα.
Οι σταγόνες σταμάτησαν, χωρίς ζωή δε μπορώ να σε αγαπήσω άλλο.

(γραμμένο σε ένα εισιτήριο τρένου τον περασμένο Απρίλη,
τοποθετημένο στο μυαλό μου σε μία λακούβα στο πλαί του δρόμου γεμάτη βρόχινο νερό και λάσπη)

2007-08-02T20:34:00.001+02:00

μια συγγνώμη μόνο για κάθε μερα που περναγε και εγω ελεγα αυριο

(για τον παππου μου που πεθανε σημερα
και εγω ειχα κανονισει να παω να τον δω αυριο)

|...| (τίποτα)

2007-07-29T16:53:00.000+02:00

Το καλύτερο από όσους ήταν δίπλα μου
και δεν άξιζαν
είναι ότι ξέρω πως δεν τους χρωστάω τίποτα.

xa,xa,xaaa! (ΜΠΟΥ!!) ή ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ!

2007-07-27T20:08:00.000+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (για να καταλάβεις τι παίζει!!)

Έψαχνα καιρό να γράψω κάτι πιο χαρούμενο.. Αλλα δε.. (το προδίδει και το προηγούμενο μου ποστ).
Μέχρι που καταλάβαμε ότι τα πιο κωμικο(τραγικά) τα φέρνει η ζωή.. Ή καλύτερα η Σοφία (βλ. μεγαλυτερη αδερφή μου, εντελώς αντίθετη από εμένα, η οποία ξέμεινε σπίτι μαζί μου ενώ η υπόλοιπη οικογένεια γυρνάει σε βουνά και παραλίες!)
Ενώ λοιπόν παλεύουμε να αποφυγουμε εναν ακόμα ηρωικό καυγα και μιλάμε μες στη γλυκα και οι δύο, και μετά την τρίτη κατα σειρά αστυνομική ταινία (πρόσεξέ το, μετά απο αυτό έχω πλέον τη βασική εκπαίδευση λοκατζή), μπαίνει μέσα έντρομη:

"ρε συ, εχω χεστεί πάνω μου" μου λέει "νομίζω, συνεχίζει, οτι κάτι άκουσα από δίπλα, μάλλον κλέβουν το δίπλα σπίτι!!" (Οι δίπλα έιναι διακοπες)
Πάμε στις μύτες στη μεσοτοιχία (είδες? και Άγγελος του Τσάρλι η δικιά σου!!), ησυχια!
Η αδερφή μου να έχει κλείσει παράθυρα, κουρτίνες, aircondicion (άσχετο αλλα το έκανε και αυτο!). Φυσικά μου απαγορευτηκε η έξοδος από το σαλόνι, σε καραντίνα με έχουν σου λέω!!
Να θέλει να πάω δίπλα να δω τι παίζει (ζήλεψε τα νιάτα μου και θέλει να με στείλει αδιάβαστη!!)
Να κοιτάει ανά δίλεπτο από το ματάκι της πόρτας
Να έχει προβληματιστεί πως θα πάρει τα τσιγάρα της από το μπαλκόνι (που ειναι επίσης μεσοτοιχία με τους δίπλα)
Να μου λεει "δεν ήταν τιποτα, δεν ήταν τίποτα..ααααααα, που πας? κάτσε εδώ μαζί μου! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, τι ήταν αυτο??? Στα λέγα εγώ! (το πλυντήριο ήταν, το κλείσαμε και αυτό)

Η ΑΠΛΗ-ΛΟΓΙΚΗ-ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ

ΤΙ κανετε αν νομίζετε ότι κλέβουν τους γείτονες αλλά δεν αντέχετε να πάτε να κοιτάξετε??
ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΤΕ ΝΑ ΦΑΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ!
Έχουμε ήδη παραγγείλει και περιμένουμε.. Θα αφήσουμε τον ανυποψίαστο ντελιβεράκο να κυκλοφορήσει στον όροφο.. Αν μέσα σε ένα λεπτό δεν πέσει σφαιρα ή μαχαιριά θα ανοίξουμε!!

Χτυπησε το κουδούνι. Πήρα διαταγή να σταθώ πίσω από την πόρτα. Ξεκλειδωσαμε. Η Σοφία κοιτάει από το ματάκι. Μόλις πλησιάζει περιμένει. Ανοιγει. Παιρνει τη σακούλα ρίχνωντας κλεφτες ματιες στην πόρτα των δίπλα! Ολα εντάξει. ΟΒΕΡ.

Και ασφαλείς και χορτάτες!!

P.S. η παραγγελία έκανε 19,90 οπότε, μην έχοντας κέρματα, ο πολυ-σκληρός-για-να-πεθάνει-ντελιβερας πήρε μόνο 10 λεπτά..

~

2007-07-26T13:27:00.000+02:00

22

2007-07-25T19:01:00.000+02:00

και ας μη μου αρέσει!

και ας έρχονται και χειρότερα...

2007-07-24T11:56:00.000+02:00

depende...... del azul del cielo

μέσα σε μόνο 2 στιγμές

2007-07-19T21:53:00.001+02:00

Ήμουν καλά. Είπα να βγω λίγο έξω, να με αφήσω να ηρεμήσω.

Γύρισα και δε με βρήκα. Μόνο κομμάτια.

έσπασα

μείναμε μόνοι.. έμεινα μόνη...

2007-07-18T20:08:00.000+02:00

και περιμένω να 'ρθει κάποιος,

να ξανακούσω τη φωνή μου...

| καθρέφτης |

2007-07-15T23:03:00.000+02:00

- Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες όμορφη?
- δε θυμάμαι... πανε χρόνια.

για τους φίλους...

2007-07-15T05:44:00.000+02:00

... που μιλάνε για μένα σα να μη με ξέρουν.
... που συζητάνε κρυφά για το σώμα μου, στα φωναχτά, ενώ απέχω βήμα(τα).
... που κοιτούν τα μάτια μου και αντικρύζουν μόνο χρώματα.
... για τους φίλους, που επειδή είναι "φίλοι" με πληγώνουν παραπάνω από τους γνωστούς και τους αγνώστους.

... για όσα με πονέσαν σε κάθε βραδύ.
... για τα πρωινά που γυρνάω σπίτι και κλαίω σα μικρό παιδι.
... για αυτά που δε μ'αφήνουν να χαρώ ότι αξίζω (και κάτι παραπάνω, λαθραίο).

... για όλα αυτά λυπάμαι - για όλα αυτά ευχαριστώ.

2007-07-13T12:10:00.000+02:00

Αν υποψιαζόσουν πόσο σε αγαπούσα, θα'κοβες τις φλέβες σου για μένα. Δεν πειράζει. Θα ξαναγαπήσω. Άλλον. Πιο πολύ. Και τότε θα τις κόψεις. Πιο βαθιά.

επιστροφή

2007-07-04T20:05:00.000+02:00

τελευταιο ποστ από Ισπανια...
με δάκρυα για ότι τελειώνει και ξέρω δεν θα ξαναρχίσει..
καποια πράγματα σε σημαδεύουν πιο βαθιά από όσο αντέχεις.. Κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δε θα ξαναδείς..

(ζωγραφιά για τη μέρα της επιστροφής από τον αγαπημένο μου - που κουβαλάει τις βαλίτσες..)

2007-07-01T21:07:00.000+02:00

Πες μου τώρα κύριε Wrong Guy ποιος πήγε στο OrgulloGay στη Μαδρίτη, με 10 φιλους-γνωστους και μόνο μία (καλύτερα να ήταν καμία) κοπέλα????? 'Οχι πες μου!!!

3.000.000 ατομά πέρα των Μαδριλένιων (6.000.000) ήρθαν να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ..

Εννοείται είδα τα πιο ωραία παιδιά μαζεμένα... Ναι, οκ, μάλλον δεν τους ενδιέφερα και πολύ, αλλα οι άντρες γιατι να λιγουρεύονται τις λεσβίες και εμεις να μην μπορούμε να πάρουμε λίγο μάτι τους gay??? Εύγε παιδιά μου, εύγε! Να γράψετε βιβλίο γούστου για τους ετερόφ. που κυκλοφορούν όπως να'ναι (και να μην αφήσετε τον τύπο με το μαγιώ με τους ιππόκαμπους να γράψει, ούτε όποιον φόραγε φτερά!!!!!!)
(από κάτω φόραγε 10ποντα ασημένια τακούνια... Λες να έχει κανα αδερφο straight???)

2007-06-27T20:52:00.000+02:00

Δε θα καταλάβεις ότι και να σου πω..

Αφού δεν ξέρεις πώς φοβάμαι... χάνομαι σε λευκά όνειρα και όταν ξαπλώνω κλαίω με χάρτινα δάκρυα. Κλείνω τα μάτια και ικετεύω τις σκέψεις να με αφήσουν ήσυχη για λίγο να ξεχαστώ. Αγκαλιάζω το μαξιλάρι σου αλλά δε βοηθάει πια.. Πουλάω ότι έχω και δεν έχω για να αγοράσω ότι φτηνό μου λείπει.. Και πάλι, δεν ξέρω αν αυτό τελικά θέλω... Όλα χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί μία ψευδαίσθηση, μία απάτη. Και αυτοί που μου δίνονται δεν ξέρω αν πραγματικά το θέλουν, αν το κάνουν μόνο και μόνο επειδή μπορούν, ή αν απλά ψάχνουν όπως εγώ να ρουφήξουν μία διαφορετική σταγόνα αίσθησης μέσα από κάτι βρώμικο. Μερικές φορές νιώθω σαν να κοροϊδεύω μικρό παιδί.. αλλά μετά τους βλέπω, τα υποτίθεται μικρά εξαπατημένα παιδιά, και σίγουρα μοιάζουν πιο ευτυχισμένα από εμένα, οπότε ίσως απλά με κορόιδεψαν αυτοί.. Τα λόγια των ξένων πονάνε πιο πολύ από τα δάκρυα των δικών μας.. Και πιο πολύ πονάει η σιωπή μέσα στο κορμί μου.. Σταμάτα για λίγο... Με φωνάζουν οι ψυχαλες.. πρέπει να πάω να τίς βρω...

Το ξερα πως δεν θα καταλάβαινες...

2007-06-25T03:19:00.000+02:00

Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό,
είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

(Τ. Λειβαδίτης)

2007-06-20T01:29:00.000+02:00

Τελικά όσοι έρχονται χωρίς να ζητάνε τίποτα,
φεύγοντας σου έχουν πάρει τα περισσοτερα..

προσωπικά έπαθα πλάκα..

2007-06-19T01:14:00.001+02:00

με την καινούρια προωθητική ενέργεια του . Σαφώς το ποστ δεν έχει κανένα διαφημιστικό σκοπό (δεν περνιέμαι για τόσο σπουδαία άλλωστε). Αλλά πέτυχα τυχαία εκείνο τον τύπο απο το μέλλον σε μία ιστοσελίδα, έκανα κλικ και βρέθηκα ΕΔΩ. Συμπλήρωσα χώρα και ηλικία, και μου παραχωρήσανε μία "χρονοκάψουλα".

Εξηγούμαι :

Έχουν κάποιες απλές ερωτήσεις στις οποίες και απαντάς, όπως απο που γράφεις, πως βλέπεις τον εαυτό σου, που θα ήθελες να είσαι σε3 χρόνια...
Όταν τελειωσεις προτεινεις 3 φιλους (ΟΚ παιδιά, διαφήμιση είναι, μην ξεχνιόμαστε).
Οι απαντήσεις σου "σφραγίζονται".
Θα τις ξαναδείς την πρώτη μέρα του 2010 που θα σταλούν στο email σου..
Εγω αν δεν κλάψω, σίγουρα θα γελάσω όταν τις δω...
Το 2010 ξέρεις δεν είναι μακριά, μόλις 2,5 χρόνια, όπως το 2005 δηλαδή!
Το έκανα!! και χαίρομαι! ('Αλλο που ξαφνικά με έπιασε μία θλίψη και αποφασισα να ξεβαφτώ, να ξεντυθώ και να κοιμηθώ βλέποντας ταινία και αγκαλιά με το μαξιλάρι μου...)
Μείναμε από καύσιμα.. keep walking...

πως να βγάλεις γκόμενο (θες ΔΕ ΘΕΣ!)

2007-06-16T17:04:00.000+02:00

Βγήκα χτες το βράδυ. Με μία απο τις εδώ παρέες μου. botellon στην παραλία μέχρι τις 3, μετά στο κοντινό club μέχρι το πρωί.

Η ΑΡΧΗ
Παραλία, όλοι στο ζενίθ (=1 βήμα πριν το "τύφλα"). περίπου 1000 άτομα(όχι, δεν ειναι όλοι αυτοί η παρέα μου). Κάνω βόλτες, μιλαώ με γνωστούς, βγάζουμε φωτό, γνωρίζω και άλλους.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Δεν ακολούθησαν όλοι στο κλαμπ.. Μάλλον επειδή όσο εγω έκανα δημόσιες σχέσεις αυτοί καθαρίζανε τα μπουκαλάκια. Οπότε η τελική σύνθεση της ομαδας ήταν: εγω,μία γαλλίδα και η αδερφή της, ο γκομενος της αδερφής της, ο γαλλος Ογελιάν, και ο Κροατογερμανός (Τομ).
Με τα πολλά ο Τομ σε κάποια φάση με φίλισε (κάτι πολύ συνηθισμένο εδώ), εγώ απλά δεν κουνήθηκα, αλλά δε φίλησα κιόλας (ΟΚ, χρεώστε με μισό φιλί). Παίρνω το ποτό μου, πάω να χορεψω με τους άλλους, σκάει μετά από λίγο ο Τομ, με παίρνει απο το χέρι να χορέψουμε. Τίποτα περίεργο μέχρι τώρα. Μετά όμως, που μίλαγα με ένα χριστιανό (πάλι καλά άσχημο χριστιανό) έρχεται ο Τομάκος, με πιάνει απο το χέρι και κάνει με τρόπο πέρα το χριστιανό που λέγαμε.. (ΟΚ, ξεφορτώθηκα το χριστιανό, αλλά απο πού και ως πού ρε συ??)

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ (=ντουβρουτζάς μου ήρθε!)
Ο Τομ λέει στη γαλλίδα,σε γαλλικά (που καταλαβαίνω) ότι ειναι πολύ ευτυχισμένος. Μετα 5λέπτου μου λέει και η γαλλίδα ότι ειναι πολύ χαρούμενη για εμάς, γιατι και εγω και ο Τομ είμαστε τα καλύτερα παιδιά (μπαρντόν??). Μετά ο Τομ με ρωτάει πότε γυρνάω Ελλάδα.. "Μα τόσο σύντομα?

Δε γίνεται να αλλάξεις εισιτήρια? Δε γίνεται να σε χάσω τόσο νωρίς!" (1σκέψη: ΠΟΙΟΣ μαλάκας έριξε ναρκωτικά στο ποτό μου και έχω παραισθήσεις??). Επόμενη ερώτηση Τομ: "φαντάζεσαι να κάναμε εμείς οι δύο κόρες? Με τα μάτια σου,ξανθιές όπως εγώ, το σωμα σου....." (2 σκέψη: ΠΟΙΟΣ μαλάκας έριξε ναρκωτικά στο ποτό του Τομ και έχασε τη μπάλα????)

Με τα πολλά έφυγα νωρίτερα γιατί αν περιμένεις να κλείσει το μαγαζί καλύτερα τράβα λαχείο παρά ψάξε για ταξι: πιο πολλές πιθανότητες έχεις!
Καληνύχτα παιδιά,
Καληνύχτα Αρετη (γιατί φευγεις τόσο νωρίς? να σε συνοδέψω? Μέχρι να βρεις ταξί? θα τα πούμε αυριο?)

Διάολε..

(ξαναρχίζω διάβασμα)

2007-06-15T13:49:00.000+02:00

«Δεν μπορεί να συμβεί κρίση την επόμενη εβδομάδα.

Το πρόγραμμά μου είναι ήδη πλήρες».

Henry Kissinger

2007-06-14T14:01:00.001+02:00

(αυτό το λέμε)
"μαζί"

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2006

2007-06-12T16:07:00.000+02:00

Σαν τωρα το θυμάμαι.Την προηγούμενη μέρα τσακωθήκαμε γιατί σε ξύπνησα να πας στη δουλειά με τρόπο που δε σου αρκούσε. Από τότε είπες φιλαράκια. Ούτε εσύ δεν το πίστευες.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2006
Ξεκινάει το μαζί. Τρίτη και 13. Ξημερώματα 14. Όλα περίεργα. Εσύ διαφορετικός.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Την προηγούμενη μέρα βγήκα. Δήθεν χαρούμενη "δε θα μου επιτρέψω άλλη στεναχώρια για σένα". Όλοι στο κλαμπ γνωστοί, ειμαι διάσημη εδώ.. Όλοι να θέλουν να με αγγιξουν, ξαφνικά τα σιχαθηκα όλα.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

Κανείς δε γιορτάζει. Δεν έχουμε επέτειο σου λέω. Δεν προλάβαμε. Μην το σκέφτεσαι μυαλό μου, τι σημασία έχουν οι ημερομηνίες? Μόνο για να μας θλίβουν υπάρχουν, όπως τα γενέθλια. Ξέχνα το μήνυμα που σχεδίαζες να στειλεις τόσο καιρό. Ξέχνα τα σχέδια, τα δώρα, τα γράμματα.

ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙΣ.

.

2007-06-10T23:02:00.000+02:00

σε κατάσταση σοκ

όχι πια έρωτες

2007-06-07T14:17:00.000+02:00

Όχι πια έρωτες
δε σ'αγαπάω πια
και δεν ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου για σένα

Όχι πια έρωτες
δεν ανυπόμονω πια να σε δω
και δίπλα σου να κοιμηθώ

Όχι πια δάκρυα
δε ζηλεύω πια
και δε θολώνω
τα γυαλια μου πια για σενα

Όχι πια θάνατοι
οχι πια διάβασμα με ηρεμηστικά
οχι πια ύπνοι
με τηλέφωνα ανοιχτά

Όχι πια πρόστυχα μυνήματα
Όχι πια γέλια και παιχννίδια όταν είμαστε μαζί
Όχι πια μέλισσες το βράδυ
Όχι γατάκια το πρωί

Όχι πια έρωτες
δεν ξαναλεω πια
πως συνεχεια σε σκέφτομαι
δε ξαναλέω πια "θα σ'αγαπω"

Όχι πια έρωτες
γιατί εσύ το ζήτησες
και δε μπορώ παρά να το δεχτώ

Όχι πια όνειρα
Όχι πια όνειρα πως κάποτε θα ζήσουμε μαζί
εσύ δεν είσαι πια εδώ
κι εγώ ποτέ δε θα'μαι εκεί

(γιατί το νιώθω να τελειώνει, αλλά μάλλον μόνο εγώ το βλέπω..
Και δε μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε μπορεί κανείς να με βοηθήσει.)

πλέον ξέρω πώς...

2007-06-06T14:18:00.001+02:00

«Ότι αρχίζει με οργή τελειώνει με ντροπή».
Benjamin Franklin

2007-06-03T23:33:00.000+02:00

«Κοκαϊνη είναι ο τρόπος του Θεού να σου πει πως βγάζεις περισσότερα λεφτά απ'όσα πρέπει».
(Robin Williams)

Για αυτον που ρώτησε.. Βρήκα μία καλή απάντηση...

αυτο ήταν το ταξίδι μου! (μέρος a)

2007-06-01T21:18:00.000+02:00

Μονο 5 μέρες μου πήρε να το αποφασίσω.. και αυτό γιατί βάδιζα μεταξύ αρρώστιας, βαρεμάρας, εργασιών με λήξη το τέλος του Μαϊου (Καλό μήνα!!), ήλιου που ζήταγε να πάω να τον γυρέψω στην παραλία (δεν του εκανα το χατήρι τελικά!!), ύπνου ατελείωτου, βραδυνές βόλτες και ξενύχτια!
Ξεκινάμε λοιπόν.. Φυγαμε χαράματα. Με 5 πούλμαν. (μονο οι 255 της Βαλένθια). Και εκεί που περίμενα θα θύμιζε εκδρομή λυκείου με ενθουσιασμό και τραγούδια όλοι ψοφίσανε στον ύπνο!! εκανα το ίδιο..2,5 ώρες μετά φτάσαμε στο καράβι!! Α-ΠΟ-ΓΟ-Η-ΤΕΥ-ΣΗ!! Τα αχουρια που βάζουν το καλοκαίρι για Μύκονο φαντάζουν παλατάκια!! Πάλι ύπνος.. Και μετά 4,5 ώρες, ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! φτασαμε!!
η πρώτη εντύπωση απογοητευτική!! όλα ένα ρημάδι.. το λιμάνι λες και είσαι στα Ίμια (οκ, λίγη υπερβολή για να δώσω έμφαση!!) Κτήρια παλιά ασυντήρητα και πολυκατοικίες τεράστιες και κακόγουστες.. και σύννεφα, βροχή.. Και εγώ να λέω: this is ibiza???nooo!!

Μετα από κανα 2ωρο ταλαιπωρίας φτάσαμε στο ξενοδοχείο (5 άτομα, 3 γυναικείες βαλίτσες και 2 σακ-βουαγιάζ σε ενα fiat panta! εχεις φαντασία???) Πάλι καλά το δωμάτια ήταν γαμώ!! Έχουμε και τα μέσα βλέπεις, δεν είναι τυχαίο που όλοι οι φίλοι μας είχαν θέα στο δρόμο ή σε κτήρια.. ενώ εμείς.....

πρώτο βράδυ... τρελά κέφια.. ΑΛΛΑ : (πάντα υπάρχει αυτό το καταραμμένο αλλά) βροχή. πάμε να τα πιούμε με τους "γείτονες", και τα 2 φιλαράκια μου το παράκαναν τόσο που δεν πρόλαβαν να βγουν.. πάω στη ρεσεψιόν να δώ την ανακοίνωση για το πιο μεγααααααλο κλαμπ θα επισκεφθούμε.. και βλέπω: ακυρο λόγω καιρού, θα πάμε στο κλαμπάκι του ξενοδοχείου.. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! το καταπίνω και αυτό. πάω μόνη στην πισίνα όπου είχαμε "botellon" (συνάντηση με μπουκάλια για να τα πιούμε). Συναντώ πολύ κόσμο. Και είμαι ελεύθερη να γυρνάω από παρέα σε παρέα μιας και οι φίλοι μου έχουν ψοφήσει στον ύπνο! Τελικά μου αρέσει και έτσι!! Πάμε και στο κλαμπάκι επιτέλους (το σύνθημα έδωσε η μπόρα), παρακμή, εμείς και εμείς, αλλά με κέφι..
Γνωρίζω Έλληνες φίλους Έλληνα φοιτητή που έχουν έρθει στο ταξίδι. Ο ένας μου είπε ότι μιλάω σπαστά ελληνικά και νόμιζε ότι είμαι Ελληνίδα μεταναστών, 2 γενια στην Ισπανια(!!!). Ο φίλος του μου είπε ότι δε μοιάζω με Ελληνίδα, μάλλον με Ουκρανίδα (!!!!x2!). Μιλάω στο τέλος και με τον εδώ φοιτητή και μου λέει: στα ελληνικα ρε, όχι ισπανικα! μα ελληνικά μιλάω χριστιανε μου!! (!!!x3) το ανησυχητικό είναι ότι κανένας τους δεν έκανε πλάκα!!!! ( βέβαια μου έκαναν όλοι την καρδιά περιβόλι!!)

Ημέρα 2: ήλιος, ζέστη. Το ραντεβού είναι στο hippy market και μετα παραλία..

Όλοι τρελάθηκαν με την παραλία, εγώ απλά δήλωσα συνηθισμένη..

επόμενη στάση (μη με ρωτήσεις ποια μέρα, νομίζω την ίδια) cafe del mar.
αλλη μία απογοήτευση.. εγώ με τη μουσική που άκουγα περίμενα μέρη μαγικά, καναπέδες, αραλίκι.. αντ' αυτού συνάντησα καρέκλα καφενείου και ένα κατάλογο με αριθμημένα στα δάχτυλα των χεριων κοκτέιλ..

Μη με περάσετε για στριμμένη.. όλα καλά ήταν.. απλά περίμενα περισσότερα, πολύ περισσότερα... τόσα χρόνια ακούω ibiza και ibiza.. κάτι έπρεπε να δικαιολογήσει τη φήμη του νησιού.. Τετάρτη βράδυ. es paradise και agua party.

Τεράστιο κλάμπ, απίθανη έλεκτρο μουσική, στο κέντρο ένα στρογγυλο αμφιθεατρικο stage σε χαμηλότερο επίπεδο. από πάνω ο dj.

Σε λίγο γέμισε.. Τρελός χορός, έντονοι ρυθμοί.. κάποια στιγμή η ζέστη γίνεται αφόρητη.. ο dj μας καλεί με ένα τραγουδι στο κέντρο της πίστας. Χορεύουμε σαν τρελοί, ιδρωμενοι, τρελαμένοι, σε λίγο ξεκινάει η βροχή: νερό από το ταβάνι, από το πάτωμα στο κέντρο της πίστας ένας πίδακας νερού, από τα σκαλοπάτια το ίδιο.. όλοι βρεγμένοι και εκστασιαμένοι, πραγματικά μοναδικό συναίσθημα...
η στάθμη ανεβαίνει σιγά σιγά, ο χορός γίνεται όλο και πιο έντονος...
κάποια στιγμή όπως όλα τα ωραία τελειώνει..
Το προσωπικό μας ζητάει ευγενικά να αποχωρήσουμε από την "πισίνα", ψάχνουν με φακούς Δε θέλω να σκεφτώ πόσες φορές έχουν αντικρύσει μεθυσμένουν λιπόθυμους (στην καλύτερη).. Στην περίπτωση μας όλα καλά, μηδέν θύματα! όλοι παρόντες στο πάρκιν, βρεγμένοι, να αφήνουμε όσα περισσοτερα ρουχα μπορούμε στο πορτ-παγκαζ.. μεταφραση: μεθυσμένοι και μεθυσμένες erasmus, βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, στο παρκιν, με string και σώβρακα... θεαματική η επιστροφή στο ξενοδοχειο!!

Κάπως έτσι αποφασίζω να κλείσω το πρώτο μέρος του post, με την πιο ωραία βραδιά μου!!

This is I-BI-ZAAA!

2007-05-21T22:10:00.000+02:00

Για ευτυχία δεν μπορώ να εγγυηθώ πολλά,
το σίγουρο είναι πως θα διαγράψω τη δυστυχία
μια και καλή αυτές τις μέρες!

650 τρελαμένοι φοιτητές erasmus
από Valencia, Barcelona και Madrid
θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας
σε μία ομάδα ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων!!
(φαντασία έχετε....)

Πάρτε μάτι που θα τριγυρνάω
αυτή τη βδομάδα και αφήστε σχόλια
για όταν (κλαψ!) γυρίσω....

Mε τις εικονες πήρατε μία γευση,
αλλά χάνετε το τραγούδι..που κάνει τη διαφορά!
(το σιγοτραγουδάμε όλοι μέρες (βδομάδες??) τώρα..)
Για αυτο σας το φυλαξα!

τέλος.

2007-05-11T22:50:00.000+02:00

"Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι
μία από τις βασικές αιτίες της δυστυχίας."
Λέω να απουσιάσω για λίγο, να ηρεμήσω.. Ξέρω δεν θα λείψω
σε πολλούς, αλλά παρόλα αυτά λέω να γυρίσω κάποια στιγμή...
όταν όλα θα'ναι καλύτερα...

2007-05-10T21:18:00.000+02:00

«Όλοι ζούμε στον υπόνομο, μα κάποιοι από μας κοιτάνε τα αστέρια».
Ο.Wilde

περί φόβου..

2007-05-09T12:48:00.000+02:00

Φοβάμαι, ρε, αλήθεια μονάχα μια στιγμή
που θα με στείλει ν' αγκαλιάσω το σκοτάδι την ντροπή
φοβάμαι την στιγμή που θ' αντέχω στα μάτια να τους δω
φοβάμαι που είμαι ακόμα ρε εδώ.
Φοβάμαι μήπως δειλιάσω ψυχή μου
και λυπηθώ να σου χαρίσω την ρημάδα τη ζωή μου.
Φοβάμαι που έχω αρχίσει να ξυπνάω μετά τον ήλιο
φοβάμαι δεν θυμάμαι τον πιο καλό μου φίλο
φοβάμαι χωρίς λόγο να φοβάμαι γιατί
η μοναξιά μου έχει γίνει ξένη κι αυτή.
Φοβάμαι μήπως μάθω με τα φώτα να ζω
φοβάμαι μήπως φτιάξω ένα τραγούδι χαζό
φοβάμαι το κασέ και την τιμή μου να βρώ
και μ' αρνηθώ, με σιχαθώ.
Μη σου κολλήσω φοβάμαι την κάνη στο κεφάλι
και προλάβεις και τραβήξεις την σκανδάλη
φοβάμαι φοβισμένο να σε δω
φοβάμαι μήπως και σε λυπηθώ.
Φοβάμαι αν είσαι ακόμα μαζί μου
μήπως δειλιάσω ψυχή μου...

(περι φόβου, active member)

29 (-1) μικρά πραγματάκια..

2007-05-05T19:55:00.001+02:00

Μετά τον Προυστ όλες οι μεγάλες προσωπικότητες πήραν σειρά.. Ήρθε και η δική μου.. (χάρη στον wrong-guy!)

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Οι στιγμές που όλα πάνε ακριβώς όπως τα ήθελα και φοράω φαρδιά χαμόγελα, και νιώθω θα βγάλω φτερά στην πλάτη και θα απογειωθώ γιατί η γη δε με κρατάει, και δεν ξέρω ποιον να πάρω τηλέφωνο, ποιον να πρωτοαγκαλιάσω!!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η ανάγκη να ζήσω.. (μερικές φορές δεν έχω όρεξη, και ξανακοιμάμαι.. )

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Χτες βράδυ. Και σε κλάματα.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Αντικειμενικότητα (όσο γίνεται), διακριτικότητα..

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Κλαίω όταν είμαι πιεσμένη, όταν είμαι στεναχωρημένη, όταν όλα πάνε χάλια, όταν έχω νεύρα.. και συμβαίνει πάντα μπροστά στους πιο ακατάλληλους ανθρώπους..

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα παιδικά..

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

χμ.. να το σκεφτώ λίγο ακόμα?

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Όσοι κατάφεραν αυτό που ήθελαν, και μετά δε σκέφτηκαν ότι ίσως να ήθελαν τελικά κάτι άλλο..

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Θα γίνει. Όλα θα γίνουν..

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Μπελικα Κουμπαρελη

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

εμένα.. (ναι, Αρετή με λένε, οκ??)

12. … και σε μια γυναίκα;

Την πραγματική φιλία..

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Αδυναμίες εμφανίζω σε τραγούδια, μουσικές, στίχους, όχι σε συνθέτες..

14. ???

(έτσι μου το στείλανε, μάλλον ήταν ερώτηση για δυνατούς λύτες!)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ντραμς - Γαλατεια Ριζιωτη (κάπου στις σελίδες του συνάντησα τον εαυτό μου, μέσα σε αυτό έχασα έναν άνθρωπο που με αγαπούσε αλλά δε με βρήκε..)

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Ken park, πράσινο μίλι

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Η ανιψιά μου, ηλικίας4 (όχι δεν είναι ταλέντο, σπιτάκια και μουτζούρες ζωγραφίζει, αλλά όταν με βάζει μέσα στις μουτζούρες δε θέλω ούτε Πικάσο να δω)

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

Κόκκινο! (φρεσκοβαμμένο, κομμωτηρίου, το χρώμα που μετά τόσα χρόνια με ενθουσιάζει ακόμα!)

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Ότι δεν έχω απογοητεύσει (πολύ) όσους αγαπώ με αυτό που (νομίζουν ότι) είμαι..

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Αψέντι (τρελός είσαι άνθρωπέ μου??)
Φυσικός χυμός ανάμεικτος, με φρουτάκια στο χείλος του ποτηριού και ήλιο να τα φωτίζει.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τις στιγμές που έχασα επειδή δεν είχα όρεξη να τις ζήσω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Τις αποτυχίες μου.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Ακούω μουσική (ακόμα και όταν γράφω!)

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Δε θα μπορώ λέει να κάνω παιδιά, ή θα κάνω οικογένεια με προβλήματα.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Για να μην πληγώσω όσους αγαπώ.. (μικρά ψέματα πάντα!)

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Ν’ αγαπάς μια για πάντα και το ίδιο να μισείς (active member).

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ζωντανή

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Γιατί όταν θέλω να πάω στη θάλασσα ανοίγω το παράθυρο και έχει συννεφιά και όταν είμαι χάλια το ανοίγω και με κοροϊδεύει μέχρι και ο ήλιος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα? (μέχρι εκεί φτάνουν οι αλήθειες που αντέχω να μάθω, ας κάνουν οι πιο δυνατοί τις πιο σοβαρές ερωτήσεις.)

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

εύθραυστη, πολύ..

Το μπαλάκι πετάω σε...

elen
alicia
fusmoker
elafini
paparouna

(όποιος δεν θέλει να απαντήσει μπορεί να κρατήσει το μπαλάκι, είναι δώρο!)

2007-05-03T14:47:00.001+02:00

Κοιτάζω πάνω, συννεφιά, ήλιος, γαλάζιο στο βάθος, ουρανός νομίζω ήτανε. Μετά κάτω, βότσαλα, δρόμος από άσφαλτο, πεθαμένα αστέρια και χώμα, σκουπίδια, τσίχλες από στόματα πολλά που τις βαρέθηκαν.. είπα να μην κοιτάξω δίπλα, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, αφού ήξερα τα πρόσωπα, ψεύτικα και σκυθρωπά, θα προσπαθούσαν να γελάσουν και στο τέλος θα ήτανε ψεύτικο, τόσο ψεύτικο.. προτίμησα να προσπεράσω αυτό το σημείο, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά.. μόνο ευθεία, μακρύς δρόμος, φασαρία..

Φανάρια πολλά, αυτοκίνητα να τρέχουν, άνθρωποι να περιμένουν το τίποτα και το τίποτα να δέχονται.. μετά, πιο κάτω; Θα κλείσω τα μάτια, θα συναντήσω τα λιβάδια με τις παπαρούνες, αγριόχορτα, μαργαρίτες, όλα χωράνε στην εικόνα μου.. όλα γεμάτα χρώματα, μυρωδιές, κίνηση…... ναι, δεν στο’πα, φυσάει και λίγο, όχι πολύ, έλα, δε θα κρυώνεις. Μόνο ίσα ίσα να χορεύουν τα στάχυα. Και ο ήλιος θα σε ζεστάνει μέχρι την ψυχή και το αίμα σου το παγωμένο, μη φέρεις το παλτό σου, δε το θέλω, είναι γεμάτο χειμώνες και δε χωράνε άλλοι στην καρδιά μου. Βάλε ένα άσπρο καθαρό μπλουζάκι, να μυρίζει σαπούνι και δροσιά, και εγώ θα σου ανάψω τον ήλιο να μην κρυώνεις.. και αν ζηλέψουν τα σύννεφα και έρθουν να ζεστάνουν την πλάτη τους θα φυσήξω δυνατά, ξανά και ξανά, και θα τα διώξω, θα τα στείλω σε άλλους ήλιους, πάνω από μάτια που χρειάζονται βροχές να κρύβουν τα δάκρυα, πάνω από ανθρώπους που ζητάνε μπόρες να χωρέσουν κάτω από μία ομπρέλα αμήχανες αγκαλιές και να στριμώξουν μοναξιές απέραντες.. και θα είναι όλοι χαρούμενοι, θα μείνουμε και εμείς να καίμε τις πληγές μας στον ήλιο.. Και θα βάλω και ένα ποτάμι καθαρό, γαλάζιο, να μην νιώθει μοναξιά το μπλε των ματιών σου.. όχι όμως θάλασσα, δε μου αρέσουν οι θάλασσες, παίρνουν μακριά τους ανθρώπους και τους κρύβουν σε καράβια και σε κύματα.. και είναι απέραντες και δυνατές, και εγώ τόσο μικρούλα, πώς να βουτήξω να ψάξω;; για αυτό σου λέω, μόνο ποτάμι, με νερό απαλό και διάφανο. Και ένα γεφυράκι για να μπορώ να σε φτάσω..

Και πουλιά πολλά να κελαηδάνε, μην ακούσεις τη στεναχώρια μου στην ησυχία.. Μόνο όμως για αρχή, μετά τα πουλιά θα σωπάσουν, όταν θα είμαστε χαρούμενοι. Θα σταματήσουν τα τραγούδια τους για να ζηλέψουν τα γέλια μας. Και τα ζώα θα ηρεμήσουν στις φωλιές τους, μόνο πού και πού κανένα θα κρύβεται στα κλαριά και στις ρίζες του απέναντι δέντρου να χαζεύει τις αγκαλιές μας..

Ε;;;; τι λες;;; θα ‘ρθεις; Φέρε και ένα χαμόγελο μαζί σου, θα το χρειαστείς. Και αν τυχόν έχεις καιρό να το κρεμάσεις από τη μύτη σου και δε θυμάσαι που το πέταξες την τελευταία φορά απογοητευμένος, μη στεναχωρηθείς: θα σου ζωγραφίσω εγώ ένα καινούριο, μεγάλο, λαμπερό, να το ζηλεύουν όλοι όσοι περιμένουν δίπλα σου στο φανάρι να περάσουν απέναντι.. μόνο να ξέρεις θα σε κοιτάνε μερικές φορές περίεργα, δεν είναι φρόνιμο να μοστράρεις τέτοιο χαμόγελο σε μία γκρίζα πόλη, χαλάς το φωτισμό της. Αλλά ποιος νοιάζεται; Ποιος νοιάστηκε ποτέ για μας; Εσύ να γελάς και ας σε κοιτάνε! Να μιλάς και ας μη σε ακούνε, να τραγουδάς και ας μην ξέρεις τα λόγια και το ρυθμό. Εγώ θα έχω σβήσει τον ήλιο να χαζεύω το χαμόγελο και θα έχω βάλει όλο τον κόσμο μου για ύπνο να έχει ησυχία να σε ακούω..

Λοιπόν;; θα έρθεις;; α, πρέπει να πας για δουλειά, σημαντική μέρα σήμερα και έχεις αργήσει.. Συγγνώμη που σε καθυστέρησα με τις βλακείες μου, δεν πρόλαβες και το φανάρι.. Θα τα πούμε όταν σχολάσεις, σε μία γκρίζα γωνιά. Καλή Δουλειά.

Πάω και εγώ, πρέπει να προλάβω στο 8ωρό σου να σβήσω τον ήλιο μου, να κρύψω τον άνεμο, να διώξω τις μαργαρίτες, τις παπαρούνες, τα στάχυα.. Μπααα. Λέω τα στάχυα να τα αφήσω, χαλάλι, αφού σου αρέσανε περισσότερο από όλα, το είδα στη σκέψη σου όταν σου μίλαγα, ζητούσε να συστηθείτε μία μέρα. Το ποτάμι θα μείνει, μόνο που θα το βάψω μαύρο και βρώμικο σαν το δρόμο που προσπαθείς να περάσεις, σαν το χρώμα που πήραν στο μυαλό μου τα μάτια σου. Και η γέφυρα…. Εεεε, τη γέφυρα τη θέλω πίσω, είναι επικίνδυνο να την αφήσω, μπορεί να έρθεις με τους άλλους μετά τη δουλειά, και να μπείτε όλοι μέσα και να πατήσετε τα αγριόχορτά μου.. Όχι. Η γέφυρα θα φύγει. Καλή δουλειά λοιπόν, θα τα πούμε.

Υ.Γ. Aν δε σου άρεσε το χαμόγελο το ζωγραφιστό (σε είδα, το φοβήθηκες), αν για αυτό μου αρνήθηκες, θα κάνω κάτι άλλο. Θα σου δώσω το μισό δικό μου. Άλλωστε αν έρθεις θα γίνει τόσο μεγάλο που θα στριμώξει τις ρυτίδες, τα μάγουλα και το ρουζ μπροστά στα αυτιά μου.. Οπότε καλύτερα να ΄χω μόνο το μισό, και εσύ το άλλο μισό, θα φοράμε το ίδιο και θα ΄ναι καλύτερο..

(Στον άνθρωπο που μεγάλωσε γρηγορότερα από όλους μας
και δεν προλαβαίνει πια να μου μιλάει και να μοιράζεται τους
κόσμους μου: ο χρόνος του αρκεί μόνο για να τους διαλύει..)

2007-05-02T14:08:00.000+02:00

(δεν έμειναν και πολλά λόγια,
μόνο μια εικόνα για τους φόβους μου..)