κάποια παλιά Χριστούγεννα...

Πάλι έκατσε σπίτι μόνη της.. δεν υπολόγισε ούτε δουλείες, ούτε υποχρεώσεις. Ένιωθε μία ακατανόητη δυσφορία στην ιδέα του να βγει έξω και να ζήσει κανονικά. Το έκανε πλέον μόνο για συγκεκριμένα άτομα, τη «Σιγουριά» της όπως έλεγε. Αυτοί την ήξεραν, την άντεχαν, τη στήριζαν. Και φυσικά ποτέ δεν έλεγε όχι σε προσκλήσεις από αλλοτινές γνωριμίες, από όμορφα μάτια που σάστιζαν ευγενικά όταν έβλεπαν πώς είχε καταντήσει σήμερα η κάποτε όμορφη και χαρούμενη κοπέλα.. Γέρασε απότομα, έτσι το έλεγε εκείνη. Πρώτα μέσα της και, καθώς περνούσαν τα χρόνια, εξωτερικά.. Όπως και να ‘χει, παρά την ανασφάλεια που ένιωθε τα πρώτα λεπτά της συνάντησης ποτέ δεν κατάφερνε να αρνηθεί τη γυμνή αγκαλιά τους.. Άλλωστε ήταν μια ικανοποίηση που δεν είχε συχνά την πολυτέλεια να ζει, μάλλον σπάνια. Το ήξερε ότι ήταν κάτι προσωρινό, μια μέρα όμως που την ρώτησα γιατί το κάνει μου ψιθύρισε στο αυτί: «Προτιμώ να μοιράζομαι, δε με αντέχω ολόκληρη.»

Αυτή τη φορά αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη μέρα ξεκαθαρίζοντας τη ντουλάπα με τα αξεσουάρ της και όλα αυτά τα αρώματα που η ίδια είχε πλέον απαγορεύσει στον εαυτό της να φοράει.. πέταξε αρκετά. Κυρίως μικρά κουτάκια από κοσμήματα-τα συγκέντρωσε όλα σε ένα πουγκί από βελούδο. Μέχρι που έφτασε στο μεγάλο τετράγωνο βυσσινί κουτί. Της ήρθε μία γλυκιά νοσταλγία, ακατανόητη. Ανοίγοντας το όμως θυμήθηκε. Ήταν ο πλατινιένος σταυρός που της είχε κάνει δώρο μια περασμένη της αγάπη κάποια παλιά Χριστούγεννα. Συγκρατήθηκε, δεν δάκρυσε. Τον χάιδεψε και μόνο ζητούσε, δίνοντας ότι έχει, να βρεθεί για μία στιγμή μαζί του. Να του αγοράσει πάλι μπλούζα για τη γιορτή του και εκείνος σπίτι της να της δώσει το σταυρό. Ούτε και αυτή τη φορά θα τον φόραγε ποτέ, ήταν η μοίρα του να κλείνεται σε σκοτάδια και να βλέπει φως μόνο μαζί με θλίψη. Καθάρισε ο κουτί από τη σκόνη και το τακτοποίησε απαλά στη μπιζουτιέρα της.

Την άλλη μέρα σηκώθηκε πολύ πρωί και άρχισε να ψάχνει τα μαγαζιά. Τη συνάντησα να ψάχνει για ένα ωραίο πουλόβερ να του αγοράσει, πρέπει, λέει, να του το στείλει πριν τη γιορτή του.. «Κατάλαβα, χτες, πως όσο και να σπάω μένω ίδια, μόνο χωρισμένη σε κομμάτια. Θέλω να τα ενώσω πάλι, να γίνω ένα για να με θέλει πίσω. Δεν προλαβαίνω, σε ένα μήνα έχουμε Χριστούγεννα.»