Και εκεί που λες "θα τα ξεχάσω όλα" γυρνάνε πάλι πίσω. Μαζί τους και εσύ.
Κρεμιέσαι από τα πιο μικρά πράγματα για να γλιτώσεις τα μεγάλα. Και μόνο εύχεσαι να σε αντέξουν, ξέρεις άλλωστε το περιττό σου βάρος - το παραπανίσιο (αλήθεια, πόσο ζυγίζουνε οι τύψεις; Οι μετάνοιες; Πόσο βαρύ είναι ένα δάκρυ;)
Υπομονή, λες, και δαγκώνεις τα χείλη - τα ελαττωματικά, θες να σιγουρευτείς ότι ακόμα έχουν ζωή, ότι δε σαπίσανε από τα ψέματα που τα γλείψανε.
Κρεμιέσαι από τα πιο μικρά πράγματα για να γλιτώσεις τα μεγάλα. (πόση ψευτιά χωράει σε ένα δώρο «από καρδιάς»; Πόσο κουράγιο χρειάζεται για να κάνεις μία βόλτα το τετράγωνο; Πόση δύναμη για να χαμογελάσεις;)
Υπομονή, λες, και σφίγγεις τα χέρια σε γροθιές. Τα καλύτερα θα έρθουν, ε;
7 φόρεσαν τα φτερά της:
στεναχωριέμαι που σε βλέπω να στεναχωριέσαι...:(
Κοριτσάκι μου, (συμπάθα με για το 'μου' αλλά σε αισθάνομαι κοντά) όταν συνήθως απειλούμαστε απο πνιγμό και έχουμε χάσει τις αισθήσεις μας, οι τελευταίες και πιο αδύναμες φουσκάλες που βγαίνουν από τα πνευμόνια μας και αναδύονται στην επιφάνεια του νερού σιγά - σιγά, είναι ουσιαστικά αυτές που θα μας ξυπνήσουν και θα τιναχτούμε προς τα πάνω. Είτε με είτε χωρίς βοήθεια. Τώρα το θέμα είναι αν θες να επιστρέψεις στην επιφάνεια. Άκου και το τελεύταιο. Κράτα στο μυαλό σου ότι επιστρέφοντας αν ξανακινδυνέψουμε από πνιγμό θα έχουμε περισσότερες αντοχές από πρίν. Και καλύτερο κολύμπι that is.
Nα προσέχεις. I'LL BE WATCHING. χεχε :)
"τα καλυτερα θα'ρθουν" οποτε μου το λενω σφιγγω τις γροθιες ετοιμη να αμυνθω. ψεμα οικτρο. απο τα πιο μεγαλα παρηγορα που μπορουν να σου πουν.
κουραγιο veloz.να σε προσεχεις.
"Κι όπως άρχισε σε λίγο να βραδιάζει, δεν έμεινε στον κόσμο παρά η θλίψη, η νύχτα, η ερημιά κι αυτή η ανάγκη να τα βγάλουμε πέρα στη σκοτεινή ζωή μας."
"Είμαστε αιχμάλωτοι μιας αλήθειας που χάθηκε κάπου εκεί στα παιδικά μας χρόνια
και ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές καμάρες και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες της Ιστορίας
– τι λες; δεν κάνουμε μια παρτίδα ακόμα;"
Έτσι, με το «καλώς σε βρήκα» να σε γεμίσω με μια μικρή μελαγχολία – με μια μικρή ελπίδα – του Τάσου Λειβαδίτη, που πρόσεξα πως σου αρέσει.
Η δύναμη που χρειάζεσαι για ένα χαμόγελο είναι ακριβώς το βάρος που έχει ένα δάκρυ.
η ευτυχία δυστυχώς περνά πολύ γρήγορα στο παρελθόν... ποτέ δεν κρατάει αρκετά...
τα φιλιά μου
Μικρή τι είναι αυτά;
απαισιοδοξία εσύ;
Απαπαπα.
Ντροπή:)
Θα οργανώσουμε σεμινάρια αισιοδοξίας.
Καμιά φορά τα μικρά είναι πιο σημαντικά.
Και τα καλύτερα αν δεν έρθουν, απλά θα τα δημιουργήσουμε.
φιλάκια
Δημοσίευση σχολίου