είναι κάποια πρωινά που δεν θες να ξυπνήσεις: σε αυτά ζω, καιρό τώρα. ο χρόνος γυρίζει ανάποδα και κάνει σιχαμένους κύκλους.. ανοίγω τα μάτια, κοιτάζω το ρολόι: 6 παρά είκοσι. συνέχεια. εδώ και λίγους μήνες η ώρα είναι 6 παρά είκοσι για μένα. κόλλησε τη στιγμή που μιλώντας στο τηλέφωνο το ρολόι έπεσε από τα χέρια μου και πέθανε. Το έπιασα απαλά και το ανέβασα πάλι στο ράφι, στη γνώριμη θέση του. Έχω ανάγκη να μην ξεχάσω. 6 παρά είκοσι.
κοιτάζω το κινητό. "γαμώτο! 9 είναι ακόμα. ξανακοιμήσου, να πάει 11-12, να βγει κάπως και αυτή η σιχαμένη μέρα."
Ξανανοίγω τα μάτια. 11.10! τέλεια! σηκώνομαι, πρωινό, δήθεν μαζεύω το δωμάτιο, μετά στον καναπέ και την τηλεόραση κάνα 2ωρο. να γυρίσουν και οι άλλοι στο σπίτι, να φάμε. Να δω καμιά ταινία, να τσακωθώ με το φίλο μου (πότε έγινε και αυτό μέρος της ημερήσιας ρουτίνας μου?), να σιχαθώ τον εαυτό μου, να τον μισήσω, να κλάψω λίγο. Η αποτυχία είναι δύσκολη, δεν καταπίνεται με δάκρυα. γενικώς δεν ξέρω πώς να την χειριστώ, αδυνατώ. Τόσα χρόνια μόνο στόχοι και επιτυχίες, τώρα? Τώρα ήρθε η ώρα για το κολυμβητήριο, ή για το χορό, έτσι-να κοροϊδεύω το εγώ μου ότι κάνω κάτι, κάτι από όσα ήθελα....
επιστροφή, βόλτα, καφέδες.. πούδρα και μάσκαρα αλλά πάλι το ίδιο δέρμα μένει από κάτω. κάπως έτσι με παίρνει ο ύπνος στο κρεβάτι με τον υπολογιστή να παίζει ταινίες και σήριαλ. ξυπνάω το βράδυ, από εφιάλτες, πονάω ολόκληρη, το κεφάλι πάει να σπάσει, τα δόντια σφιγμένα, θαρρείς σφραγισμένα. Κοιτάζω το ρολόι, 6 παρά είκοσι, σβήνω το φως, ξανακοιμάμαι..
