τίποτα..

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.
(Fernando Pessoa)

"You will suddenly realize that the reason you never changed before was because you didn't want to।" (Schuller, Robert H.)

Σε προσέχω σα δάκρυ μη χάσει το σχήμα του.
-Ξέρεις; Ναι, ξέρεις.
-Εγώ δεν ξέρω.

Τι νομίζεις μας έχει απομείνει καρδιά μου,
μια αντάρα μες στη θάλασσα.
Ημέρωσέ μου τα κίτρινα, υποφέρω.
Φέρε τη γνώμη σου κοντά μου, εξαφανίζονται.

(Ρηνιω Παπανικολα)

(σ' αγαπώ)

(σ' αγαπούσα)

σ΄αγάπησα!

λες και ένα άτομο,
για να μη μισήσει τον εαυτό του,
έχει ανάγκη να διοχετεύσει όλο του το μίσος σε ένα άλλο άτομο,
το οποίο,
κάποτε,
ήταν κομμάτι του εαυτού του.

(Μ. Βαμβουνάκη)

walking barefoot..

.

"Never allow someone to be your priority while allowing yourself to be his option"

no more you idiot!

όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται,
όσοι σε αγαπούν σε εγκαταλείπουν,
όσοι έχουν δύναμη σε πονάνε -απλά, επειδή μπορούν να το κάνουν-
οι φίλοι γίνονται εχθροί
(και εχθρούς είχες αρκετούς, άλλους δεν ήθελες),
η ζήλεια οδηγός του "σ'αγάπησα"..
τότε
ονειρεύεσαι μόνο εφιάλτες.
και
τότε
πρέπει να φτάσεις το μαχαίρι βαθιά,
μήπως πονέσεις περισσότερο από την προδωσία.

These days I'm too weak to see
These days I'm all about me
I don't want to talk this out
Cause there are certain things we don't need to talk about
The silence in between will let you know what I mean
And each time I try to escape
I pray to go not to let me fake
And to take my doubts away


There are days where I would love to be somebody else
Days where I am fighting myself
There are days where I wish I could be a child again
And sometimes days where I wish they wouldn't last
Days where I wish I would be dead....

http://www.youtube.com/watch?v=MeMS343qPfw&feature=related

pazari

kapote pisteya ola ta antexa. oti klaiw kai eimai eyaisthiti alla stin krisi dynati. kapote tous stiriza olous opws mporousa.kai ksafnika efygan oloi kai den exw kanenan na me stiriksei. o exthros moy den einai i monaksia. alla i syneiditopoiisi pws oloi tin ekanan sta megala zoria. o exthros mou einai oi wres pou pernane me to zori. oi "synodoiporoi" pou den exasan tin eykairia na diaskedasoyn panw sto koufari mou. pou gia plaka ebalan to daxtylo stin pligi. esy pou leipeis pali kai protimas ta flap flap apo ta touk touk. kai pou otan me deis pali tha eisai o dikos mou , o alithina pseytikos anthrwpos mou.

ponaw toso pou den aksizei.
gia kanenan kai gia tipota. ena mina twra sbinw meres kanontas ypomoni. kai sbinomai. pws egines etsi? mou eipe enas gnwstos simera? edwsa tin kardia mou se kapoion kai twra mono etsi mporw na eimai. kai oi filoi? piran kai aytoi kommatia, apo tin psyxi mou, kai fygame. oti emeine den aksizei. to poulame se timi eykairias. pazari.

"αν είσαι αλήθεια έχω πια ξεχάσει"

If only...

. . .
(μια τελεία δεν τελειώνει δύο άλλες)

feeling ready...

H νύχτα μυρίζει μοναξιά..
θ' αντέξεις;

όταν ξημερώσει, και όλα χαθούν,
θα ανοίξω τα μάτια και θα ζήσω!

Κάποτε, κάποια (αγαπημένη) μου είχε γράψει σε μία κάρτα λέξεις του Ναζιμ Χικμέτ:
"Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος,
Το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι".

Συγγνώμη, παραδόθηκα....

6 παρά είκοσι..

είναι κάποια πρωινά που δεν θες να ξυπνήσεις: σε αυτά ζω, καιρό τώρα. ο χρόνος γυρίζει ανάποδα και κάνει σιχαμένους κύκλους.. ανοίγω τα μάτια, κοιτάζω το ρολόι: 6 παρά είκοσι. συνέχεια. εδώ και λίγους μήνες η ώρα είναι 6 παρά είκοσι για μένα. κόλλησε τη στιγμή που μιλώντας στο τηλέφωνο το ρολόι έπεσε από τα χέρια μου και πέθανε. Το έπιασα απαλά και το ανέβασα πάλι στο ράφι, στη γνώριμη θέση του. Έχω ανάγκη να μην ξεχάσω. 6 παρά είκοσι.
κοιτάζω το κινητό. "γαμώτο! 9 είναι ακόμα. ξανακοιμήσου, να πάει 11-12, να βγει κάπως και αυτή η σιχαμένη μέρα."

Ξανανοίγω τα μάτια. 11.10! τέλεια! σηκώνομαι, πρωινό, δήθεν μαζεύω το δωμάτιο, μετά στον καναπέ και την τηλεόραση κάνα 2ωρο. να γυρίσουν και οι άλλοι στο σπίτι, να φάμε. Να δω καμιά ταινία, να τσακωθώ με το φίλο μου (πότε έγινε και αυτό μέρος της ημερήσιας ρουτίνας μου?), να σιχαθώ τον εαυτό μου, να τον μισήσω, να κλάψω λίγο. Η αποτυχία είναι δύσκολη, δεν καταπίνεται με δάκρυα. γενικώς δεν ξέρω πώς να την χειριστώ, αδυνατώ. Τόσα χρόνια μόνο στόχοι και επιτυχίες, τώρα? Τώρα ήρθε η ώρα για το κολυμβητήριο, ή για το χορό, έτσι-να κοροϊδεύω το εγώ μου ότι κάνω κάτι, κάτι από όσα ήθελα....

επιστροφή, βόλτα, καφέδες.. πούδρα και μάσκαρα αλλά πάλι το ίδιο δέρμα μένει από κάτω. κάπως έτσι με παίρνει ο ύπνος στο κρεβάτι με τον υπολογιστή να παίζει ταινίες και σήριαλ. ξυπνάω το βράδυ, από εφιάλτες, πονάω ολόκληρη, το κεφάλι πάει να σπάσει, τα δόντια σφιγμένα, θαρρείς σφραγισμένα. Κοιτάζω το ρολόι, 6 παρά είκοσι, σβήνω το φως, ξανακοιμάμαι..

έτσι όπως είναι η ζωή μου,
σήμερα, ψάχνω
την "ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ"..

Κι έγινα χίλιες μαχαιριές, χίλιες μαχαιριές

να σ’ αγκαλιάσω

Και εσύ δεν κόπηκες.

Φίλησα χίλιους δυο πρώτου να σ’ αρνηθώ

Μα δεν προδόθηκες, δεν προδόθηκες..

(Θηβαίος, "Εσύ, η πόλη μου")

στον πιο όμορφο άνθρωπο που γνώρισα εδώ και χρόνια,
στον πιο γλυκό γείτονα,
στον ηλικιωμένο κύριο που μου χάιδεψε τα μαλλιά
και είπε να μην κλαίω.
τιμή μου που σε γνώρισα,
ευχαριστώ που υπάρχεις.

Είναι και αυτά τα πρωτοβρόχια
υγρή θλίψη

I don't care if you don't want me,
I'm yours, I'm yours right now
Wrecked, poor, naked and blind
I’m yours, I’m yours -right now...

με πικρή γεύση παίρνει δρόμο το καλοκαίρι, κερνώντας με λίγη ακόμα απογοήτευση. Η ζωή δεν μοιάζει σε τίποτα σε αυτό που θα ήθελα να έχω, και με έκανε να το καταλάβω φέρνοντας μου όσα θα μπορούσα ποτέ να επιθυμήσω , να τα χαζεύω χωρίς να μπορώ να τα αγγίξω, να μυρίζω το άρωμα του κορμιού και να μη μπορέσω να γευτώ μια σταγόνα του. πόσο μικρά όσα μας κάνουν ευτυχισμένους, και πόσο δυσεύρετα.. τα λάθη έγιναν μόνο από λαχτάρα και σε καμία περίπτωση από έλλειψη τρόπων. συγγνώμη, που ένιωσα σε μια νύχτα πάλι μικρό παιδί και φέρθηκα ανόητα.. Ίσως αν δεν είχα προσπαθήσει τόσο (πιεστικά) να ήταν όλα αλλιώς. Ή μπορεί και να χρειαζόταν να χάσω ακόμα περισσότερα για κάτι που τόσο ήθελα.




Δε φταίει κανείς μας φυσικά. Λάθος συγχρονισμός. Για όλα μετανιώνω.
Όλα τελειώνουν με ένα αεροπλάνο, μισητό. Το ταξίδι που λέγαμε. Η κλεψύδρα σχεδόν άδειασε.
Καλό ταξίδι, έκπτωτε άγγελε. Γύρνα εκεί που πρέπει να είσαι.

πέρασε ακριβώς ένας χρόνος
από την επιστροφή μου,
από τον οποίο τον περισσότερο καιρό
κατάφερα να πιστέψω ότι όλα είναι εντάξει
(απορρίπτοντας κάθε επαφή με τον εκεί εαυτό μου και όσους τον γνώριζαν).

1χρόνο μετά και όλα είναι χειρότερα.

τελευταία νιώθω
πως η ζωή παίζει μαζί μου
μέχρι να σπάσω

Δεν κελαηδάνε τα αηδόνια, χαθήκανε.

Και ο χρόνος θαρρείς πως σταμάτησε.

Δε σε βλέπω πια, προτιμώ στην αγκαλιά σου να κρύβομαι

Και να λέω τα βράδια πως και εσύ μ’ αγαπάς.

Η ζωή μου μικραίνει απότομα

και εγώ διαλέγω να ζω σε μια άρνηση.

Λες και θα αλλάξουν έτσι τα ποσοστά και τα ρίσκα,

λες και θα κοροϊδέψω το θάνατο.

Και οι άνθρωποι γίνανε αγάλματα:

ψηλά, αδιάφορα, κρύα και πέτρινα.

Πονάω ακόμα σε κάθε αντίο

Πονάω ξανά σε κάθε επαφή.

Μόνη καλή στιγμή της ημέρας

κάθε φορά που κοιτάζω τα σύννεφα

και ξέρω καλά πως και να βρέξει

δε θα χρειαστεί πια να τρέξω.

Δε θα λιώσω

γιατί ήδη λιώνω από μέσα

Και αυτό είναι που προσπαθώ να αντέξω.

περιληπτικά...

Τη σχολή ξαφνικά την αγάπησα και τη βαρέθηκα μαζί. Τα πρόσωπα από το παρελθόν γύρισαν φέρνοντας χαρά (και νοσταλγία: για τους διάφορους παλιούς εαυτούς μου που «κλέψανε»). Μια φιλία που άφησα πίσω. Μια σχέση που δε λέει να πάει μπροστά. Μικροί πειρασμοί που -ανούσια- χορεύουν τριγύρω. Τα κακά νέα, που μου υποσχέθηκα να τα αντέξω. Ένα ταξίδι για να με ενώσει ή να με διαλύσει εντελώς. Και όσοι σταθερά παρέμειναν, να με νοιάζονται, να με χρειάζονται, να με αγαπούν.

"Ακόμα δεν έχω καταλήξει τι είμαι. Απλώς, ό,τι κάνω το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, όχι επειδή μου αρέσει, αλλά επειδή θέλω να ακούσω τα μπράβο, μόλις τα εισπράξω βαριέμαι"

("Αυτά να τα πεις αλλού", Μπελίκα Κουμπαρέλη)

Σήμερα λέω, είμαστε πλάσματα ελλιπή, πλάσματα της στέρησης. Η αγάπη είναι στέρηση, λέω κάπου στο "Ξύλινο Τείχος". Ο πόθος μας να βρούμε την τελειότητα σε αυτό που κάνουμε είναι στέρηση - ή, αλλιώς, ο πόνος για το ελλιπές πρόσωπό μας. Είμαι ένα πλάσμα που ζητώ να γνωριστώ με αυτό που μου στέρησαν. Αυτό που κάποτε λάμπει μέσα μου. Λάμπει σκοτεινό και απρόσιτο, σαν "νύχτα από τις άλλες μου ζωές"

Tι μαθαίνω??

"I like to talk to myself
first because I like to talk to a smart man
and second because I like to hear a smart man talk."


(από τα καλύτερα που διάβασα στα βιβλία της σχολής μου..
κάπως έτσι δεν ξεκινάει και η παράνοια?)